ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ ΚΑΙ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΙΑΝΟΙ

 

Κατά τη σημερινή μεγάλη Δεσποτική εορτή της Πεντηκοστής, αγαπητοί αδελφοί, ξαναφέρνουμε στη σκέψη μας ένα από τα πλέον θαυμαστά και υπερφυσικά γεγονότα, που συνέβησαν στην ιστορία μας. Ξαναθυμόμαστε την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, που έλαβε χώρα στα Ιεροσόλυμα, στη μητέρα των Εκκλησιών, την αυγή της εκκλησιαστικής μας ιστορίας. Σύμφωνα με το θεόπνευστο συγγραφέα των Πράξεων, κατά την ήμέρα της Πεντηκοστής, εκπληρώθηκε ο προφητικός λόγος του Κυρίου στους μαθητές του λίγο πριν αναληφθεί στους ουρανούς: «από Ιεροσολύμων μη χωρίζεσθαι, αλλά περιμένειν την επαγγελίαν του πατρός ην ηκούσατέ μου» (Πρξ. 1, 4).

Έτσι έχοντας απόλυτη εμπιστοσύνη στον αναληφθέντα Κύριο έζησαν οι ταπεινοί και θεοφόροι, Απόστολοι κατά την εορτή της Πεντηκοστής το μεγάλο θαύμα. Άκουσαν θόρυβο δυνατό και παράξενο, σαν να σφύριζε ισχυρός άνεμος, που γέμισε όλο το σπίτι, όπου ήσαν συγκεντρωμένοι. Κατόπιν, μετά το σφοδρό ήχο, είδαν πύρινες γλώσσες να αιωρούνται κάτω από την οροφή του δωματίου και να σταματούν πάνω από το κεφάλι του καθενός. Τέλος ένιωσαν το εσωτερικό τους, τη ψυχή τους, να πλημμυρίζει από την ανέκφραστη χάρη του Αγίου Πνεύματος, ενώ από το στόμα τους αναπηδούσαν ιερά, θεόπνευστα αποφθέγματα σε γλώσσες, που μέχρι τότε αγνοούσαν τελείως.

Ακριβώς με αυτά τα αισθητά σημεία, τη βοή, τις πύρινες γλώσσες, τη γλωσσολαλία φανερώθηκε το Πνεύμα το άγιο στον κόσμο. Υπήρχε προ πάντων των αιώνων, ως ομοούσιον και ομόθρονον με τον Πατέρα και τον Υιόν. Μόνο που η «δαψιλής», η άφθονη έκχυση του συνέβη την Πεντηκοστή, όταν το «μεσότειχον» ανάμεσα στο Θεό και τον κόσμο καταρρίφθηκε από το Σταυρό του Κυρίου, η δε ανθρώπινη φύση στο πρόσωπο του Χριστού είχε ανέβηκε μέχρι το θρόνο του Θεού.

Σήμερα το Άγιο Πνεύμα ενεργεί σε μας όχι όπως τότε, την Πεντηκοστή, με βοή, με πύρινες γλώσσες και τη γλωσσολαλία.

Η γλωσσολαλία, ως χάρισμα του Αγίου Πνεύματος, διατηρήθηκε στους Αποστολικούς κυρίως χρόνους. Τότε οι νεοφώτιστοι συνήθως μιλούσαν ξένες γλώσσες, ώστε να πεισθούν και οι ίδιοι και οι άλλοι, ότι κάτι υπερκόσμιο συνέβη στην ψυχή τους.

Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια εμφανίσθηκαν μερικοί«χριστιανοί» οι όποίοι ισχυρίζονται ότι και αυτοί, όπως οι Απόστολοι την Πεντηκοστή, δέχονται έτσι το Πνεύμα το Άγιο. Ότι βλέπουν οράματα, ότι ομιλούν ξένες γλώσσες, ότι ερμηνεύουν αλαθήτως την Αγ. Γραφή. Και αυτοί είναι οι λεγόμενοι Πεντηκοστιανοί.

Οι Πεντηκοστιανοί είναι νέα σχετικά αίρεση. Συγγενεύει ομολογιακά με τον Προτεσταντισμό. Οι οπαδοί της απορρίπτουν την Παράδοση της Εκκλησίας. Αντί της αυθεντίας των Πατέρων χρησιμοποιούν τη λογική για την ερμηνεία των Γραφών, με αποτέλεσμα να περιπίπτουν σε εσφαλμένες και ακατανόητες θεωρίες. Αν και αποκομμένοι από την Παράδοση της Εκκλησίας έχουν δικούς των λειτουργούς, διακόνους και ιερείς. Συγκεντρώνονται σε σπίτια, προσεύχονται, ψάλλουν, πέφτουν σε κάποια έκσταση, λέγουν λόγια ακατάληπτα, υποστηρίζοντας ότι μιλούν ξένες γλώσσες, όπως εκείνοι οι άγιοι του Χριστού Απόστολοι κατά την Πεντηκοστή. Όσοι όμως παραβρέθηκαν στην ώρα της λατρείας των βεβαιώνουν ότι τα όσα λένε δεν ανήκουν σε καμία γλώσσα, και άρα δεν προέρχονται από το Άγιο Πνεύμα, αλλά από κάποιο άλλο... πνεύμα.

Αγαπητοί μου, μακριά από τους Πεντηκοστιανούς. Ποτέ μην αλλάξετε την Ορθόδοξη πίστη με τις πλάνες και ψυχοφθόρες κακοδοξίες του Προτεσταντισμού.

«Εν ολίγοις»
Αρχ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΑΒΑΓΙΑΝΟΥ

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΤΗΣ ΚΡΟΝΣΤΑΝΔΗΣ
 

-Καμιά άλλη χριστιανική ομολογία, εκτός της Ορθοδοξίας, δεν μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο στην τελειότητα της χριστιανικής ζωής, στον αγιασμό, στην τελεία κάθαρση από τις αμαρτίες, στην αιωνιότητα, διότι οι άλλες, οι μη ορθόδοξες, ομολογίες, κατέχουν «την αλήθειαν εν αδικία» (Ρωμ. 1, 18), ενόθευσαν την αλήθεια με την σοφιστεία και το ψεύδος, και έτσι δεν κατέχουν τα μέσα της χάριτος για την ανακαίνιση του ανθρώπου. Αυτά τα έχει μόνον η Ορθόδοξη Εκκλησία, η μόνη «αγία και άμωμος» ('Εφ. 5, 27).
-Όλοι γνωρίζετε ότι υπάρχουν πάρα πολλές χριστιανικές ομολογίες, όχι μόνο με εσωτερική οργάνωση διαφορετική απ’ αυτήν της Ορθοδόξου Εκκλησίας, αλλά κυρίως με αρχές και περιεχόμενο πίστεως που δεν συμφωνούν με την θεία αλήθεια του Ευαγγελίου, την αποστολική παράδοση, τους κανόνες των οικουμενικών και τοπικών συνόδων και τη διδασκαλία των αγίων πατέρων. Γι’ αυτό είναι πλάνη να θεωρούμε συγκαταβατικά όλες αυτές τις ομολογίες σαν αληθινά χριστιανικές. Γιατί αυτό αποτελεί περιφρόνηση της αυθεντικής πίστεως, όπως μας την παρέδωσαν ο Κύριος και οι απόστολοι, και δεν είναι μικρότερο κακό από την απόλυτη απιστία.

«Σίμων, Σίμων, ιδού ο σατανάς εξητήσατο υμάς του σινιάσαι ως τον σίτον» (Λουκ. 22, 31). Ναι, ο σατανάς είναι που δημιούργησε και συντηρεί τις αιρέσεις και τα σχίσματα.

Αδελφοί μου, κρατήστε σαν τον πολυτιμότερο θησαυρό την ορθόδοξη πίστη μας και μείνετε αμετακίνητοι στους κόλπους της αγίας Ορθοδόξου Εκκλησίας μας.

«Μία πίστης, εν βάπτισμα, εις Θεός και πατήρ πάντων» (Εφ. 4, 5-6).

-Οι προτεστάντες, αν και αποκαλούνται χριστιανοί, είναι στην πραγματικότητα αρνηταί της πίστεως, συμβιβασμένοι με το κοσμικό υλιστικό πνεύμα.

Γι’ αυτό και αρνούνται την αποστολοπαράδοτη νηστεία, αρνούνται τη μοναχική αφιέρωση, αρνούνται τους θείους και ιερούς κανόνες των συνόδων και των Πατέρων και συγκαταβαίνουν στην απατηλή ανθρώπινη γνώση με τα φιλοσοφικά και ορθολογιστικά της παραληρήματα. Έτσι δεν αποτελούν Εκκλησία, αλλά μία αυθαίρετη σύναξη, που καλύπτεται με την ονομασία μόνο της Εκκλησίας του Χριστού.

«Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΣΤΗ ΓΗ»
Εκδ. Ι. Μ. ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ