ΕΥΦΡΟΣΥΝΗ ΑΙΩΝΙΟΣ
Η λέξη Πάσχα, έρχεται συχνά στο γλυκόλαλο στόμα του μελωδού. Και κάτω, φυσικά, απ’ τη δισύλλαβη αυτή λέξη, ο υμνωδός αφήνει να υποψιάζεται άνετα ο χριστιανός ένα βαθύτατο πνευματικό ποτάμι, που το ρεύμα του μας φέρνει «εκ θανάτου προς ζωήν» και «εκ γης προς Ουρανόν». Κι αυτή η δική μας διάβαση, μας θυμίζει την διάβαση των Ισραηλιτών από την Ερυθρά θάλασσα, η οποία ήταν ένας τύπος προφητικός της πνευματικής μας με την Ανάσταση διαβάσεως, απ’ τα φθαρτά και τα επίγεια, στ’ άφθαρτα και τα επουράνια. Κι αυτός είναι ο λόγος, που ο ποιητής ξεσπά σε επινίκιους ύμνους χαράς και ευφροσύνης, προσκαλώντας μας να «λαμπρυνθώμεν» μαζί του στην αναστάσιμη χαρά. Για να εξηγήσει αυτή την έξαρση του ιερού Δαμασκηνού ο Βρυέννιος, χωρίς φιλολογικές φλυαρίες μας λέγει, με λίγα λόγια, γιατί πανηγυρίζουμε τόσο πολύ το Πάσχα. «Πάσχα διάβασις από του σκότους εις φως. Πάσχα εξέλευσις από του Άδου εις γην. Πάσχα ανάβασις από της γης εις τους Ουρανούς. Πάσχα μεταβασις από θανάτου εις την ζωήν. Πάσχα ανάστασις των πεπτωκότων βροτών. Πάσχα ανάκλησις των εξορίστων Εδέμ. Πάσχα ανάρρυσις των αιχμάλωτων φθορά. Πάσχα πιστών η όντως ζωή. Πάσχα παντός του Κόσμου τρυφή. Πάσχα Τριάδος θειας τιμή. Ακόρεστος η του Πάσχα προσηγορία, ότι πολυπλάσιος η δια τούτου δηλουμένη χάρις, τούτο και γαρ ψυχών η αναψυχή, τούτο των νόων η χαρμονή, τούτο σωμάτων ο κουφισμός, τούτο όμματων ο φωτισμός, τούτο λαρύγγων ο γλυκασμός, τούτο θυμηδία, τούτο θερμότης, τούτο ειρήνη, τούτο χαρά». Πραγματικά μ’ αυτό το απόσπασμα φανερώνεται η σημασία εκείνου του βαθύτατου στίχου του κανόνος της εορτής: «Χριστός γαρ εγήγερται, ευφροσύνη αιώνιος»!
Ο σατανάς μας ψιθυρίζει, πως το σκοτάδι του μέσα κόσμου μας, που δεσμεύει τις υλικές και τις πνευματικές αισθήσεις μας, είναι τάχα η εγγύηση για την ελεύθερη, την αδέσμευτη, την αισθητική και αισθησιακή ζωή μας!… Αλλά μέσα σ’ αυτό το μουχλιασμένο και βρωμερό σκοτάδι, που οι αισθήσεις σέρνονται σαν τα σιχαμερότερα σερπετά στη λάσπη, πως θα ιδεί η καρδιά το απρόσιτο φως της Αναστάσεως; Κ’ επειδή, δίχως καθαρή καρδιά κανείς δεν θ’ αξιωθεί να ιδεί το Θεό, ο άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός μας προσκαλεί να γίνουμε πνευματικώτεροι. εορτασταί της Αναστάσεως, με το να καθαρίσουμε την καρδιά μας και τις αισθήσεις μας, για ν’ αξιωθούμε να ιδούμε το φως του Χριστού, και ν’ ακούσουμε καθαρά μέσα μας το χαίρετε, που είπε στις αγνές Μυροφόρες.
Ό,τι δίδαξε, το εφήρμοσε πρώτος στην επίγεια ζωή Toυ. Ό,τι προείπε για την Εκκλησία Του, εκπληρώθηκε πρώτα στον εαυτό Τoυ. Δίδαξε την αγάπη προς τους εχθρούς, και πρώτος τήρησε αυτή την εντολή όταν, στο αποκορύφωμα του πάθους Του, ικέτευε τον ουράνιο Πατέρα Του υπέρ των σταυρωτών Του: «Πάτερ, άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι» (Λουκ. 23, 34). Δίδαξε την άμετρη ανεξικακία -«όστις σε ραπίσει επί την δεξιάν σιαγόνα, στρέψον αυτώ και την άλλην» (Μαιθ. 5, 39) -και παραδόθηκε εκούσια στα χέρια των ανόμων Ιουδαίων. «Ος λοιδορούμενος ουκ αντελοιδόρει, πάσχων ουκ ηπείλει, παρεδίδου δε τω κρίνοντι δικαίως» (Α΄ Πέτρου 2, 23). Δίδασκε να μη φοβούμεθα «από των αποκτεινόντων το σώμα, την δε ψυχήν μη δυναμένων αποκτείναι» (Ματθ. 10, 28), και δεν φοβήθηκε τους φονευτάς Του. Ευαγγελίσθηκε την ανάσταση των νεκρών και την αιωνία ζωή, και ο Ίδιος πρώτος «εγερθείς εκ νεκρών απαρχή των κεκοιμημένων εγένετο» (Α΄ Κορ. 15, 20). Η ανάσταση του Κυρίου είναι η κορύφωση του σχεδίου του Θεού για τη σωτηρία μας, το θαύμα των θαυμάτων του Θεού, με το οποίο προαγγέλλεται και η ανάσταση των ανθρώπων που θα ακολουθήσουν το παράδειγμά Του, αφού ο Χριστός «έπαθεν υπέρ ημών, ημίν υπολιμπάνων υπογραμμόν ίνα επακολουθήσωμεν τοις ίχνεσιν αυτου»(Α΄ Πέτρ. 2, 21).
ΘΑΝΑΤΩ ΘΑΝΑΤΟΝ ΠΑΤΗΣΑΣ ΚΑΙ ΤΟΙΣ ΕΝ ΤΟΙΣ ΜΝΗΜΑΣΙ ΖΩΗΝ ΧΑΡΙΣΑΜΕΝΟΣ
|