Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ

   Θέλεις να μάθεις, μου γράφεις, πόσο αναγκαία είναι η εξομολόγηση. Παλαιότερα εξωμολογείσο συχνά Μα τώρα σταμάτησες. Γιατί κάποιος σε ειρωνεύτηκε. Δεν έπρεπε όμως. Και ποιον δεν έχει ειρωνευτεί ο κόσμος;

       Παράλληλα με την δουλειά σου, μου γράφεις, ασχολείσαι και μ’ ένα αμπέλι. Και πηγαίνει καλά. Γιατί το φροντίζεις και το καλλιεργείς. Aν κάποιος λοιπόν, παρατηρούσε το αμπέλι σου και σε κορόιδευε, που το καλλιεργείς με επιμέλεια και το φροντίζεις, θα σταματούσες; Και βέβαια δεν θα σταματούσες!

       Πώς λοιπόν σταμάτησες την φροντίδα της ψυχής σου, που είναι πιο πολύτιμη απ’ όλα τα αμπέλια της γης; Όταν πεθάνεις, μόνο την ψυχή σου θα πάρεις μαζί σου! Το αμπέλι σου θα το αφήσεις εδώ.  Από όλες τις καλλιέργειες, η καλλιέργεια της ψυχής είναι η πιο σπουδαία Και απ’ όλους τους κόπους που κάνει ο άνθρωπος, μόνο ο κόπος για την ψυχή του μετράει στην άλλη ζωή. Γι’ αυτό σε παρακαλώ: Μετανόησε. Και άρχισε πάλι να εξομολογείσαι

       Μην ειπείς: Δεν είμαι αμαρτωλός. Μην ξεχνάς τα λόγια του ψαλμού: «Eν ανομίαις συνελήφθην και εν αμαρτίαις εκίσσησέ με η μήτηρ μου».

       Μην ειπείς: Εγώ εξομολογούμαι απ’ ευθείας στον Θεό. Αυτό δεν είναι αληθινή εξομολόγηση. Η ΑΛΗ­ΘIΝΗ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ γίνεται μπροστά στον ιερέα. Ποιος υπήρξε αγιότερος από τον απόστολο Παύλο; Και όμως ο Παύλος, σαν Σαύλος, είχε κάμει ένα αμάρτημα, πριν τον καλέσει ο Θεός να γίνει απόστολος. Την αμαρτία του αυτή ο Παύλος την εξομολογιόταν δημοσίως. Όχι μία φορά μόνο. Πολλές φορές! Όχι μόνο σε πιστούς. Αλλά και σε απίστους. Ακούσατε τι γράφει στους βαπτισμένους Γαλάτες: «Καθ’ υπερβολήν εδίωξα την εκκλησίαν του Θεού». Και μπροστά στον αβάπτιστο βασιλιά Αγρίππα τα ίδια είπε!

       Aν λοιπόν ο απόστολος Παύλος ενεργούσε έτσι, εσύ κρατάς τις πληγές της ψυχής σου κρυμμένες; Κρατάς φίδια στον κόρφο σου να μεγαλώσουν, επειδή κάποιος σε ειρωνεύτηκε; Και τι προτιμάς; Να σε κοροϊδεύσει κάποιος μια φορά, ή να σε κοροϊδεύουν στην άλλη ζωή αιώνια; Προσευχήσου γι’ αυτόν. Μπορεί με τα δάκρυά σου να μετανοήσει. Και να εξαλειφθεί το αμάρτημά του. Υπάρχει κάτι πιο ευμετάβολο από τους ανθρωπίνους λογισμούς; Πόσοι και πόσοι άνθρωποι δεν μετανοούν το βράδυ, γι’ αυτά που κάνουν την ήμέρα!...

       Όταν εξετάζει κανείς την ψυχή του, δεν ακούει τι λέγει ο κάθε τυχών, αλλά τι λέγει η εκκλησία του Θεού. Ω, αν άκουγες τις συμβουλές των πνευματικών πατέρων! Μόνο τότε θα έβλεπες πόσο ελαφραίνουν την ψυχή.

       Δεν είναι παραμύθι, αλλά μια εμπειρική αλήθεια: πολλές ψυχές, παρ’ ότι είχαν πέσει σε μεγάλη επιθανάτια αγωνία, έφυγαν αναπαυμένες, αφού εξομολογήθηκαν τα αμαρτήματά τους στον πνευματικό. Γιατί ο Θεός μας είναι αγαθός και φιλάνθρωπος. Και «θέλει πάντας ανθρώπους σωθήναι». Αλλά πώς να σωθεί εκείνος, που ποτέ δεν φρόντι­σε να καταλάβει, τι διαφορά υπάρχει μεταξύ αμαρτίας και δικαίωσης; Ο άνθρωπος μ’ αυτό θα βρεθεί στην άλλη Ζωή! Θα φύγει, ή αμαρτωλός με αμαρτίες, ή ενάρετος με έργα δικαιοσύνης.

       Ο Θεός περιμένει την μετάνοια του αμαρτωλού, που εκδηλώνεται μόνο με την εξομολόγηση των αμαρτιών του!

       Και μην ξεχνάμε, ότι σε κάθε στιγμή, κάθε μέρα και κάθε ώρα, μπορεί ο άγγελος να ζητήσει την ψυχή μας! Γι’ αυτό μας προτρέπει η Εκκλησία να εξομολογούμεθα συχνά. Και να έχομε πάντοτε την μετάνοια στον νου μας.

ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

+Νικολαου Βελιμίροβιτς

Εκδοση Ι.Μ. Νικοπόλεως