Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ

       Το όνομα του Αγίου Νεκταρίου είναι πλέον γνωστό όχι μόνο στους θρησκευομένους, αλλά και σε ευρύ κοινό.

       Ποίος λοιπόν -πολύ σύντομα -είναι ο Αγ. Νεκτάριος του οποίου η φήμη τα θαύματα ακούγονται σ’ όλο τον ορθόδοξο κόσμο της γης και δικαίως θεωρείται η πιο μεγάλη θρησκευτική και ηθική μορφή των τελευταίων αιώνων; Είναι το πτωχοπαίδι εκείνο που ένα πρωινό ξεκίνησε από τη Σηλυβρία της Θράκης 14χρονο με μόνα εφόδια τη βαθειά του πίστη στο Θεό και την ευχή των γονέων του για την Κωνσταντινούπολη. Πήγε εκεί για εργασία και μεγαλύτερη μόρφωση, για την οποία διψά. Είναι ευφυής και έχει παρουσιάσει μια πρόωρη επίδοση σε θέματα που είναι για μεγάλους, έχει θέσει στόχους και οραματισμούς. Εργάζεται σκληρά, διαβάζει βιβλία και κατορθώνει και φοιτά σε σχολείο. Εικοσάχρονος πηγαίνει στη Χίο δάσκαλος. Λίγο αργότερα χειροτονείται διάκονος και ασκείται στη Νέα Μονή Χίου τρία χρόνια. Ο πόθος της γνώσεως τον φέρνει στην Αθήνα όπου εισάγεται στην ιερά επιστήμη της Θεολογίας και τελειώνει αισίως και με υποτροφία. Πηγαίνει στην Αλεξάνδρεια και χειροτονείται ιερέας και λόγω δράσως και ικανότητος κρίνεται άξιος και χειροτονείται επίσκοπος Πενταπόλεως το 1889. Λαμβάνει θέσεις και ιερά καθήκοντα και επιδίδεται σε έργο Θεού και κατακτά ψυχές. Όμως στο σημείο αυτό ο εκλεκτός του Θεού λόγω ανόδου και δράσεως δοκιμάζεται όσο λίγοι. Ξεσπά καταιγίδα πάνω του, πέφτει θύμα μίσους, κακίας και αντιζηλίας από κληρικούς του Πατριαρχείου, οι οποίοι δεν άνθεξαν τη ραγδαία εξέλιξή του και τον κατασυκοφάντησαν. Εντός ολίγου, υποχρέωσαν το νέο Μητροπολίτη Νεκτάριο να εγκαταλείψει την Αίγυπτο ως ανεπιθύμητος.

       Με αυτές τις συνθήκες ήλθε στην Αθήνα. Το εκπληκτικό, ψυχικά άνθεξε, αγόγγυστα σήκωσε το βαρύ σταυρό διώξεως και σπιλώσεως του ονόματός του. Δεινοπάθησε στην Αθήνα, στερήθηκε και των αναγκαίων της ζωής. Στη συνέχεια ο νέος Ιεράρχης μπόρεσε να διορισθεί ως απλός ιεροκήρυκας στην Εύβοια όπου πρόσφερε έργο και αγαπήθηκε για 2 περίπου έτη. Το πέρασμά του παρέμεινε ανεξίτηλο.

       Τέλος, διορίσθηκε διευθυντής της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής στην Αθήνα. Πολύς ο λόγος για τη δράση και προσφορά του στην εκπαιδευτική αυτή θέση. Πτυχές του ηθικού του μεγαλείου που έγιναν γνωστές φανερώνουν τις αρετές του και μάλιστα την ταπείνωση απλότητα αφιλοχρηματία του και γενικά την ηθική και υλική βοήθεια που πρόσφερε σε πολλούς και πέραν της Σχολής στην αθηναϊκή κοινωνία.. Παρέμεινε στην τιμητική αύτή θέση μοχθών και προσφέρων έως το 1908 οπότε και αποσύρθηκε στην Αίγινα στην Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος την όποία νωρίτερα είχε αρχίσει να κτίζει. Στο μοναχικό αυτό χώρο μόχθησε ακόμη και χειρονακτικά για να φθάσει η Μονή σε μια λειτουργικότητα. Δυστυχώς και εδώ οι κακίες, ζηλοφθονίες και συκοφαντίες συνεχίσθηκαν πιο έντονες από εκείνες στην Αίγυπτο. Ο Άγιος όμως πάντα συγχωρούσε. Έζησε ως απλός Μοναχός και Λειτουργός της Μονής. Αναφέρεται ότι μεταρσιώνετο όταν λειτουργούσε. Συναπαντιόταν με Αγίους σε οράματα που έβλεπε και ενισχύετο ψυχικά. Κυρίως δύναμη έπαιρνε προσευχόμενος στην Παναγία, της μιλούσε στον πληθυντικό, τέτοια ευγενική ψυχή ήταν. Τόσο πολύ προσευχόταν νοερώς στο Σωτήρα ώστε τον εμπόδιζε  να ομιλεί και να γράφει.

Στη γαλήνη της ησυχίας ασκούμενος έφθασε σε ιδανικά ύψη αγιότητος, έως το 1920 όπου μετά από ασθένεια ήρεμος και απόλυτα νικητής της ζωής παρέδωσε την τόσο άγια ψυχή του στο Λυτρωτή. Την ώρα της κοιμήσεώς του συνέβηκε θαύμα σε παράλυτο συνασθενή του. Το σκήνωμά του ευωδίαζε συνεχώς και τάφηκε στην Αίγινα.

       Άγιος ήταν σε όλη τη ζωή του. Φαινόμενο η ζωή του στους καιρούς μας. Ενώ είχε όλες τις αρετές, όσοι τον έζησαν αναφέρουν ότι δεν του βρήκαν αδυναμίες. Η πιο κορυφαία αρετή του είναι ότι χάριτι Θεού, μπόρεσε συνεχώς να συγχωρεί. Ενώ δοκίμασε την ανθρώπινη κακία και τον κατατρεγμό δεν λύγισε ηθικά. Το πόσο μας ωφελούν ψυχικά οι δοκιμασίες της ζωής, έγραφε μεταξύ άλλων σε γνωστό του πονεμένο λόγιο: «Ουδείς αδοκίμαστος υψούται υπεράνω του γεώδους επιπέδου. Εκ της δοκιμασίας η τελειότης άρα και η επίγνωσις. Ανάγκη να δοκιμαζόμεθα όπως τελειούμεθα. Γεννηθέντες κατ’ εικόνα οφείλομεν να αποβώμεν και καθ’ ομοίωσιν. Τελειότης εστίν το καθ’ ομοίωσιν γενέσθαι Θεού τον κατ’ εικόνα Θεού πλασθέντα άνθρωπον. Επειδή επιρρεπής προς τα γήινα, δοκιμασιών έχει ανάγκη δια να φθάση προς το ποθητό τέρμα τής σωτηρίας». Τόσο Άγιος ήταν. Με τον ψυχικό του εξαγνισμό έφθασε στην κατά χάρη θέωση και πλέον μετέχει της μακαριότητος του Θεού.

Αρχιμ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΖΙΟΜΠΟΛΑΣ