Δύο
ζωγράφοι είχαν αναλάβει κάποτε να φρεσκάρουν τις τοιχογραφίες μιας
παλαιάς εκκλησίας. Είχαν ανέβει σε μία σκαλωσιά δώδεκα περίπου μέτρων
και εργάζονταν εντατικά. Ο ένας από αυτούς σε μία στιγμή τόσο
απορροφήθηκε
από την τοιχογραφία που καθάριζε, ώστε στάθηκε και την θαύμαζε
εκστατικά ώρα πολλή. Μάλιστα, για να την παρατηρήσει καλύτερα, έκανε
ασυναίσθητα ένα βήμα προς τα πίσω. Έπειτα άλλο ένα. Μία ακόμη
μικρή κίνηση και θα έπεφτε από το ύψος των 12 μέτρων κάτω. Στο σκληρό
δάπεδο.
Εκείνη την στιγμή ο σύντροφος τον γύρισε και τον είδε. Παράλυσε από
τον τρόμο. Σκέφθηκε να του φωνάξει. Αυτό όμως θα έκανε τον φίλο τον να
κάμει απότομα λίγο πιο πίσω και να τσακιστεί. Να μη του μιλούσε; Και
αυτό ισοδυναμούσε με θάνατο. Σαν αστραπή τότε του ήρθε μία σκέψη.
Άρπαξε ένα σφουγγάρι, που ήταν μπροστά του βουτηγμένο σε βρώμικα νερά,
και το πέταξε με ορμή στην τοιχογραφία που κοιτούσε ο σύντροφος του.
Το θαύμα έγινε. Ο ζωγράφος
πετάχτηκε πρώτα ΠΡΟΣ ΤΑ ΕΜΠΡΟΣ, για να προφυλάξει την τοιχογραφία. Και
έπειτα, γεμάτος απορία αλλά και οργή, στράφηκε προς τον σύντροφό του.
Και τότε
εκείνος, ανακουφισμένος από την
αγωνιά που δοκίμασε, του εξήγησε: «Αυτή η πατσαβούρα σ’ έσωσε.
Δεν υπήρχε άλλος τρόπος, να σε γλιτώσω από το θανατηφόρο
πέσιμο».
Παρόμοια και εμείς,
πολλές φορές γοητευόμαστε από μερικές φανταχτερές εικόνες του κόσμου.
Μα όσο πιο πολύ «χαζεύουμε», τόσο ΚΑΝΟΥΜΕ ΒΗΜΑΤΑ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΙΣΩ. Και
φθάνουμε και στο χείλος του γκρεμού...
Επίγεια αγαθά, χρήματα και
κτήματα, η «καριέρα» μας, η θεοποιημένη ομορφιά και υγεία μας, και
άλλα πολλά, μας δελεάζουν με την απατηλή τους λάμψη και μας
ΑΠΟΚΟΙΜΙΖΟΥΝ. Φουσκώνουν επικίνδυνα τον εγωισμό και την αυτάρκειά μας.
Και έτσι αρχίζουμε να νομίζουμε, ότι το κέντρο του κόσμου είναι το ΕΓΩ
μας. Ότι είμαστε παντοδύναμοι και παντογνώστες. Δεν έχουμε πια ανάγκη
κανένα Θεό. Εμείς είμαστε oι «σωτήρες» του εαυτού μας! Αλίμονο! Τι
ολέθριος ΥΠΝΟΣ! Τι θανατηφόρα ΑΣΘΕΝΕΙΑ!...
ΠΩΣ ΜΠΑΙΝΟΥΜΕ ΣΤΟΝ
ΙΕΡΟ ΝΑΟ
Όμως ο Θεός είναι φιλάνθρωπος. Και
βλέπει πιο μακριά από εμάς. Και
ξέρει, ότι έτσι όπως πάμε, θα φάμε
τα μούτρα μας. Και γι’ αυτό, Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ενεργεί και τρώνε
αυτές οι «εικόνες» την πατσαβούρα! Για να καταλάβουμε εμείς την ψευτιά
τους και την ματαιότητα τους. Για
να συνέλθουμε. Για να
προσέξουμε. Για να μην πέσουμε. Για να μη χάσουμε την ισορροπία μας
και την πνευματική μας ΟΡΘΟΣΤΑΣΙΑ.
Μακάριος ο άνθρωπος, που, πίσω
από «την πατσαβούρα», βλέπει την αγάπη του Θεού και την πατρική Του
πρόνοια που «τα πάντα προς το συμφέρον του πλάσματος οικονομεί».
Και περισσότερο μακάριος,
εκείνος, που γεμάτος ευγνωμοσύνη για την «πατσαβούρα», που του πέταξε
στα μούτρα ο Θεός, σπεύδει να αλλάξει πορεία και παίρνει τα μάτια του
από τις απατηλές εικόνες και τα είδωλα και τα προσηλώνει στο «εν, ου
εστί χρεία»: στο ΠΡΟΣΩΠΟ του ΚΥΡΙΟΥ ΜΑΣ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.
΄΄ΔΙΔΑΞΟΝ ΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΟΥ΄΄
Αρχιμ. ΣΑΒΒΑ ΔΗΜΗΤΡΕΑ
Μερικές φορές είναι σκληρά και
δημιουργούν θόρυβο κατά τη μετακίνηση. Χρειάζεται λοιπόν προσοχή.
Διότι εισερχόμενοι στο Ναό, μερικές φορές με κάποια αμηχανία ή
απρόσεκτα και συνηθισμένοι εμείς στο θόρυβο αυτό, πού δεν μας κάνει
εντύπωση, δημιουργούμε σοβαρό πρόβλημα στους υπόλοιπους
εκκλησιαζόμενους. Εάν μάλιστα η στιγμή της εισόδου μας συμπέσει με
κάποια στιγμή που δεν ακούγονται ψαλμωδίες, η είσοδός μας δεν γίνεται
μόνο αισθητή, αλλά και πολύ ενοχλητική. Ομοιάζει σαν να κάνουμε
επίδειξη. Μη γένοιτο! Καλό είναι λοιπόν να περπατάμε προσεκτικά.
Η προσωπική περιποίηση
Όταν κανείς πρόκειται να μεταβεί
στην Εκκλησία, προετοιμάζεται ψυχικώς αλλά και σωματικώς από πλευράς
εμφανίσεως. Η σπουδαιότερη προετοιμασία, φυσικά είναι η πρώτη, η
ψυχική. Ακριβώς όμως γι’ αυτό το λόγο πρέπει κανείς πολύ να προσέξει
τη δεύτερη. Επειδή ο Χριστός θέλει να Τον αγαπούμε με όλη μας την
καρδιά και την ψυχή και τη διάνοια, πρέπει αυτό να το επιδιώκουμε και
να το ζούμε. Εάν μια νέα ή μία κυρία το πρωί της Κυριακής κάθεται στον
καθρέπτη «ώρες ολόκληρες» περιποιούμενη το πρόσωπο και τα μαλλιά της
και στη συνέχεια αλλάζει και ψάχνει να βρει την καταλληλότερη
φορεσιά της, αυτό δείχνει ότι ενδιαφέρεται περισσότερο για το πώς θα
εμφανιστεί στον κόσμο και για το τι θα πει ο κόσμος γι’ αυτήν, παρά
για τον Χριστό! Αυτή η περιποίηση αποδεικνύει ακόμη χειρότερη
εσωτερική κατάσταση, εάν η χριστιανή αυτή πρόκειται και να κοινωνήσει!
Εάν πάλι μια γυναίκα, πηγαίνοντας στην Εκκλησία την Κυριακή το πρωί,
βάφεται (στα μάτια, χείλη, νύχια, πρόσωπο κ.λπ.), πρέπει να καταλάβει
ότι όλα αυτά δεν έχουν σχέση με ό,τι ζητά ο Κύριος. Δεν πάει κανείς να
προσκυνήσει ή να κοινωνήσει με βαμμένα χείλη. Πρέπει να σκεφτεί ότι με
την πράξη της αυτή δεν γνωρίζει τι ζητά και τι κάνει, ενώ συγχρόνως
λερώνει με τα βαψίματά της τις εικόνες, τη λαβίδα και το μάκτρο.
ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΟ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ
Πρεσβ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΟΥΓΙΟΥΜΤΖΟΓΛΟΥ
ΓΛΩΣΣΑΡΙ
Βάπτισμα: Το πρώτο και
βασικό ιερό Μυστήριο της Εκκλησίας, με το οποίο ο άνθρωπος
απαλλάσσεται από την ενοχή του προπατορικού αμαρτήματος και γίνεται
μέλος της Εκκλησίας του Χριστού. ‘Σύμφυτος’ με το θάνατο, την ταφή και
την Ανάσταση του Σωτήρα Πραγματοποιείται με την τριπλή κατάδυση και
ανάδυση στο αγιασμένο νερό της κολυμβήθρας ή του βαπτιστηρίου στο
όνομα της Αγίας Τριάδος. (Η κατάδυση συμβολίζει το θάνατο και την ταφή
του Χριστού και η ανάδυση την ανάσταση μαζί Του). Με το βάπτισμα ο
πιστός γίνεται ναός του Αγίου Πνεύματος, το θετό παιδί του Πατέρα, ο
αδελφός και συγκληρονόμος του Χριστού, που ζει από τη ζωή του Χριστού
και μέλλει να μοιραστεί τη δόξα Του
