ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΜΥΤΙΛΗΝΗΣ

Πηγή Ζωής ΑΡ. ΦΥΛΛΟΥ 107 - 25 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2005

ΙΕΡΟΣ  ΝΑΟΣ  ΖΩΟΔΟΧΟΥ ΠΗΓΗΣ ΒΑΡΕΙΑΣ

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

Ανέτειλε τω κόσμω το φως το της γνώσεως», με την γέννησιν του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού, ψάλλει η Εκκλησία. Και εις την συνέχειαν αποκαλεί τον σαρκωθέντα Χριστόν Ήλιον δικαιοσύνης, Ήλιον ο οποίος φέρει το «απρόσιτον φως», όχι το υλικόν, το φυσικόν φως, αλλά το πνευματικόν και θείον και Άγιον, δια του οποίου γνωρίζει ο άνθρωπος τον Θεόν.

Και εμφανίζει ο ιερός και θεόπνευστος υμνογράφος της Εκκλησίας την ωραιοτάτην εικόνα των Μάγων, των αστρονόμων της εποχής εκείνης οι οποίοι ελάτρευαν τους αστέρας ως θεούς, να καθοδηγούνται υπό του Αστέρος της Βηθλεέμ προς προσκύνησιν του ανατέλοντος Ηλίου της Δικαιοσύνης. «Οι τοις άστροις λατρεύοντες υπό αστέρος εδιδάσκοντο, σε προσκυνείν τον 'Ηλιον της δικαιοσύνης και σε γινώσκειν εξ ύψους Ανατολήν».

Ο Ήλιος εκ των κάτω ανατέλλει και προς τα Άνω κατευθύνεται, αλλά εδώ πρόκειται περί του νοητού και θείου Ηλίου, ο οποίος "εξ ύψους", εκ των Άνω κατά τον όλως παράδοξον και θείον τρόπον ανέτειλεν διά να φωτίση και δώση «το φως το της γνώσεως» εις τον κόσμον.

Και άλλος ύμνος της Εκκλησίας με αισθήματα χαράς και ενθουσιασμού χαιρετίζει την ανατολήν του θείου φωτός, την γέννησιν του Κυρίου και ψάλλει «Επεσκέψατο ημάς εξ ύψους ο Σωτήρ ημών» γεγονός το οποίον χαρακτηρίζει ως Ανατολή Ανατολών διά τους «εν σκότει και σκιά».
Αλλά μήπως και ο Ίδιος ο Κύριος δεν ωνόμασε τον εαυτόν του Φως του κόσμου με την δήλωσιν του «Εγώ ειμί το φως του κόσμου» και Εκείνος δεν υπεσχέθη ότι «ο ακολουθών εμοί ου μη περιπατήση εν τη σκοτία» αλλά θα έχη «το φως της ζωής»;

Παρά ταύτα ο Ευαγγελιστής Ιωάννης προβαίνει εις την θλιβεράν διαπίστωσιν ότι ενώ το φως του Χριστού ελήληθεν-ήλθεν -εις τον κόσμον, οι άνθρωποι, η πλειονότης των ανθρώπων- «ηγάπησαν το σκότος μάλλον ή το φως» διότι «Πας ο φαύλα πράσσων μισεί το φως και ουκ έρχεται προς το φως ίνα μη ελεγχθή τα έργα αυτού υπό του φωτός».

Αύτη η θλιβερά διαπίστωσις επισκιάζει την χαράν την οποίαν θα έπρεπε να αισθανόμεθα όλοι οι Χριστιανοί, όχι μόνον κατά την ημέραν των Χριστουγέννων αλλά και εις όλον τον βίον μας, εάν είχομεν την συναίσθησιν ότι φωτίζει τις σκέψεις, τις αποφάσεις, τα έργα μας, την ζωήν μας το φως του Χριστού.

Διότι πρέπει να ομολογήσουμε, ότι η πλειονότης των χριστιανών εορτάζει Χριστούγεννα χωρίς Χριστόν, χωρίς συναίσθησιν του τι σημαίνει η γέννησις και η παρουσία του Χριστού εις τον κόσμον, εις την ψυχήν μας, ή ακόμη και με περιφρόνηοιν του Χριστού και του θείου νόμου του Ευαγγελίου εις την ζωήν της κοινωνίας, ακόμη δε και με καταφανή εχθρότητα προς την πίστιν του Χριστού και την Εκκλησίαν.

Εις την Ευρωπαϊκήν Ένωσιν παρά τας γενομένας παρατηρήσεις δεν εδέχθησαν οι Αρχηγοί των Κρατών να γίνη λόγος περί της Χριστιανικής πίστεως και του Χριστιανικού πολιτισμού της Ευρώπης. Εις την Ορθόδοξον Ελλάδα πολλοί ομιλούν περιφρονητικώς διά την χριστιανικήν πίστιν. Άλλοι ζητούν τον χωρισμόν του κράτους και της Εκκλησίας ως να είναι κάτι το περιττόν και άχρηστον εις την ζωήν μας και ως να μη προσέφερεν αύτη ουδέν εις το Ελληνικό Έθνος. Άλλοι προωθούν νομοθετικά διατάγματα διά τον υποχρεωτικόν πολιτικόν γάμον ή άλλα διατάγματα ερχόμενα εις άκραν αντίθεσιν με την ηθικήν του Ευαγγελίου. Άλλοι υβρίζουν κυριολεκτικά τον Χριστόν μας με τα βιβλία τους. Άλλοι ζητούν να κατεβάσουμε τις εικόνες του Κυρίου από τα Δικαστήρια και τα Σχολεία, άλλοι διακωμωδούν κατά τον χειρότερον τρόπον εις τα διάφορα σήριαλς τον Ιερόν Κλήρον και την Εκκλησίαν και άλλοι κατά διάφορους τρόπους βλασφήμως και απρεπώς εκφράζονται.

Και όμως όλοι θα εορτάσουν Χριστούγεννα τα οποία εν τούτοις δεν έχουν ούδεμίαν σχέσιν με τον Χριστόν Σωτήρα, τον γεννηθέντα και Σταυρωθέντα «δι’ ημάς τους ανθρώπους και δια την ημετέραν σωτηρίαν.

Εν γνώσει της θλιβεράς αυτής καταστάσεως η Εκκλησία μας καλεί τους πιστούς να εορτάσωμεν όχι μόνον με εξωτερικάς εκδηλώσεις και κατ’ επίφασιν και μόνον εθιμοτυπικώς την γέννησιν του Κυρίου αλλά κατά συνείδησιν Χριστιανικήν και πίστιν ακλόνητον και θερμήν αγάπην προς τον Θεόν και τον συνάνθρωπον, ίνα το φως του Ηλίου της Δικαιοσύνης Χριστού φωτίζη, τας ψυχάς και καθοδηγεί την κοινωνίαν μας.

Αυτού η Χάρις και το άπειρον έλεος
είη επί πάντας υμάς

Ευχέτης προς Κύριον

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
Ο ΜΥΤΙΛΗΝΗΣ
Ι Α Κ Ω Β Ο Σ

Απολυτίκιον
Ήχος δ'
Η γέννησις σου Χριστέ ο Θεός ημών, ανέτειλε τω κόσμω, το φως το της γνώσεως εν αυτή γαρ οι τοις άστροις λατρεύοντες, υπό αστέρος εδιδάσκοντο, σε προσκυνείν, τον Ήλιον της δικαιοσύνης, και σε γινώσκειν εξ ύψους ανατολήν. Κύριε δόξα σοι.


Κοντάκιον Ηχος γ'.
Η Παρθένος σήμερον, τον υπερούσιον τίκτει, και η γη το Σπηλαιον, τω απροσίτω προσάγει. Άγγελοι μετά Ποιμένων δοξολογούσι. Μάγοι δε μετά αστέρος οδοιπορούσι. δι' ημάς γαρ εγεννήθη, Παιδίον νέον, ο προ αιώνων θεός.


Πλήρης Κατάλογος