|
ΟΙ
ΟΚΤΩ ΣΟΦΟΙ ΚΑΙ Η ΖΩΗ
Μη
θησαυρίζετε θησαυρούς επί της γης... θησαυρίζετε δε υμίν θησαυρούς εν
ουρανώ...»
Ο Μέγας Αλέξανδρος με τις
νικηφόρες εκστρατείες του είχε συγκεντρώσει στα χέρια του τεράστια
δύναμη και αμύθητο πλούτο. Σε νεαρώτατη ηλικία ήταν ένας παντοδύναμος
και πάμπλουτος βασιλιάς, κυρίαρχος σχεδόν όλου του κόσμου της εποχής
του.
Ο θάνατός του σε ηλικία μόλις 33 ετών ήταν φυσικό να δημιουργήσει
τεράστια αίσθηση. Κάποιες διηγήσεις δείχνουν πόσο συγκλονίστηκαν οι
άνθρωποι της εποχής του από τον θάνατό του. Και συγχρόνως διδάσκουν
απλές, μα και μεγάλες αλήθειες.
Λέγουν ότι, όταν πέθανε
ο Μ. Αλέξανδρος, οκτώ σοφοί εκφράστηκαν για το γεγονός με τα έξης
χαρακτηριστικά αποφθέγματα.
Ο πρώτος είπε: Εκείνος που μάζεψε τους θησαυρούς της γης σαν βουνό,
θάπτεται τώρα σε ένα λοφίσκο.
Ο δεύτερος: Χθες δεν σου έφθανε όλη η γη, σήμερα σε καλύπτει λίγο
χώμα.
Ο τρίτος: Χθες κυβερνούσες όλους τούς λαούς, σήμερα κανείς δεν
σε ακούει.
Ο τέταρτος: Εκείνος που χθες χάριζε ζωή στους άλλους, σήμερα δεν
μπορεί να διατηρήσει την δική του.
Ο πέμπτος: Χθες συ οδηγούσες στρατιές ολόκληρες και σήμερα έχεις
ανάγκη να σε μεταφέρουν.
Ο έκτος: Χθες ποδοπατούσες την γη και σήμερα η γη σε σκεπάζει.
Ο έβδομος: Χθες όλοι τον τιμούσαν, σήμερα δεν τον προσέχει κανένας.
Και ο τελευταίος: Χθες ακόμη είχες φίλους και εχθρούς σήμερα κανείς
δεν ενδιαφέρεται για σένα.
Αλήθεια! Κάτι τέτοια γεγονότα ελέγχουν την νοοτροπία εκείνων, πού
αντιμετωπίζουν τον θάνατο, όπως η στρουθοκάμηλος τους κυνηγούς! Τι
κάνει η στρουθοκάμηλος; Βάζει το κεφάλι της μέσα στην άμμο, για να μη
βλέπει τους κυνηγούς. Και έχει την ψευδαίσθηση ότι... τη γλύτωσε! Έτσι
κι αυτοί. Προσπαθούν να μη σκέπτονται τον θάνατο. Και ρυθμίζουν την
ζωή τους, σαν να μη υπάρχει θάνατος!
Πόσο
πλανεμένη αντίληψη! Νιώθουν εξασφαλισμένοι, όταν αποκτήσουν δύναμη και
πλούτο! Και έτσι καταντούν, να γεμίζουν την ζωή τους με πράγματα, που
είναι «ονείρων απατηλότερα» και «σκιάς ασθενέστερα»!
Οι άγιοι όμως είχαν
καταλάβει, ποιο πράγμα είναι αληθινός πλούτος για τον άνθρωπο.
Φωτεινό παράδειγμα είναι ο άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων (η μνήμη του
τιμάται στις 12 Νοεμβρίου). Και μόνο το επίθετο «έ λ ε ή μ ω ν »
δείχνει, ότι ο άγιος Ιωάννης θησαύριζε ά λ η θ ι ν ο ύ ς «θησαυρούς εν
oυρανώ».
Εν τούτοις, επειδή
είχε και συνείδηση της ανθρώπινης αδυναμίας, φοβόταν, μήπως κάποια
στιγμή δελεαστεί από την ματαιότητα των φθαρτών γι’ αυτό έκανε το
έξής: Έβαλε να ετοιμάσουν τον τάφο του. Αλλά να μην τον τελειώσουν. Να
τον αφήσουν μισοτελειωμένο. Και έδωσε εντολή στους εργάτες του τάφου
του. Kάθε φορά που θα γινόταν επίσημη εορτή, να έρχονται και να τον
βρίσκουν και εμπρός σε όλο τον κόσμο να του φωνάζουν: «Ο τάφος σου,
Δέσποτα, έχει μείνει μισοτελειωμένος. Άφησε μας να τον
τελειώσουμε, γιατί κανείς δεν ξέρει, ποια ώρα έρχεται και σε βρίσκει ο
θάνατος».
Αυτό βέβαια μας φαίνεται υπερβολικό. Όμως. Τα πράγματα απέδειξαν, ότι
ζώντας με συνεχή την θύμηση του θανάτου, ο άγιος Ιωάννης αξιοποίησε
κατά τον καλύτερο τρόπο την κάθε στιγμή της ζωής του. Και τώρα πια
έχει πλούτο που δεν κινδυνεύει από τίποτε. Από κανένα φόβο.
ΔΙΔΑΞΟΝ ΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
ΣΟΥ
Αρχιμ. Σάββα Δημητρέα
ΠΩΣ ΜΠΑΙΝΟΥΜΕ ΣΤΟ ΙΕΡΟ
Όταν αποφασίζουμε να πάμε στον Ιερό Ναό πρέπει προκαταβολικά να
πιστεύουμε ότι μπαίνουμε σε χώρο Ιερό, σε τόπο προσευχής και
κατανύξεως, όπου ευρίσκεται και κατοικεί αόρατα ο Θεός, ο Βασιλεύς των
Βασιλευόντων και ότι κάθε είσοδος μας σε Ναό, μας προσθέτει αγιασμό
και Θεία ευλογία.
Αυτό επιβάλλει να μπαίνουμε σιωπηλοί, το βάδισμά μας να γίνεται σεμνά
και αθόρυβα, οι κινήσεις μας γενικά πρέπει να δεικνύουν ευλάβεια και η
διάθεσή μας να μαρτυρεί διάθεση για λήψη ευλογίας και θείας Χάριτος.
Το
άναμμα του κεριού
Εισερχόμενοι στο Ναό κάνουμε το σταυρό μας με μικρή υπόκλιση λέγοντας
μυστικώς: «Εισελεύσομαι εις τον Οίκον Σου, προσκυνήσω προς Ναόν Άγιον
Σου εν φόβω Σου» (Ψαλ. ε', 8). Κατευθυνόμαστε, (εάν θέλουμε), στο
παγκάρι και παίρνουμε 1 η 2 κεριά. (η συνήθεια να ανάβουμε πολλά κεριά
είναι λανθασμένη νοοτροπία και δημιουργεί προβλήματα). Ένα προς τιμή
του Χριστού, της Παναγίας και των Αγίων Του και ένα για τη σωτηρία των
ψυχών των δικών μας, ζώντων και τεθνεώτων.
Έτσι θα χωρεί το μανουάλι τα κεριά όλων, θα καίονται περισσότερη ώρα
και δεν θα μπαίνει σε πειρασμό ο Νεωκόρος να τα μαζεύει γρήγορα πριν
καούν (για... απόκερα!). Και όταν το ανάβουμε με πολλή ευλάβεια,
προσευχόμενοι μπορούμε να λέμε: «Χριστέ μου, Συ είσαι το Φως του
κόσμου. Βοήθησέ με ώστε και η ζωή μου να λιώνει από αγάπη προς τον
πλησίον μου και να φωτίζει σαν το ταπεινό φως αυτού του κεριού.
ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΟ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ
Πρεσβ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ
ΚΟΥΓΙΟΥΜΤΖΟΓΛΟΥ
ΑΠΟ ΤΟ ΓΛΩΣΣΑΡΙ
Αρτοκλασία:
Αγιαστική πράξη και τελετή ευλογίας των βασικών προϊόντων της γης
(σίτου, οίνου και ελαίου) σ’ ανάμνηση της ευλογίας των πέντε άρτων από
τον Χριστό (Ματ.ιδ΄,19-20). Οι πιστοί προσφέρουν τα δώρα τους στον
Χριστό και η Εκκλησία Του τα ευλογεί και εύχεται για την πλούσια
καρποφορία τους στους εορτάζοντας και σ’ όλο τον κόσμο από τον Θεό που
«ευλογεί, αγιάζει και τρέφει τα σύμπαντα». Στον Εσπερινό τελείται πριν
από τα Απόστιχα και στον Όρθρο μετά τη Δοξολογία.
Αρχή (βάζω αρχή):
Η ανανέωση της αποφάσεως του πιστού για την εφαρμογή του θείου
θελήματος με περισσότερη συναίσθηση της αμαρτωλότητάς του, μετά από
κάθε πτώση ή χαλάρωση του ζήλου και της αγωνιστικότητάς του.
|