Η ματαιοδοξία είναι μια ψυχική ασθένεια. Κυριεύει τούς ανθρώπους που
έχασαν ή δεν απέκτησαν ποτέ ΦΟΒΟ ΘΕΟΥ. Το "βιβλίο της Ζωής" η
Αγία Γραφή, γράφει: «ΑΡΧΗ ΣΟΦΙΑΣ ΦΟΒΟΣ ΚΥΡΙΟΥ». Ο σοφός επιθυμεί να
ομιλεί για τον δημιουργό του. Ο ματαιόδοξος για τον εαυτό του. Ο φίλος
σου κολλάει μόνο σ' εκείνους, που του κάνουν τα κέφια και τον
κολακεύουν. Μιλάει μόνο για τον εαυτό του, και θέλει να μιλάνε οι
άλλοι μόνο γι' αυτόν! Μαζεύει τις φωτογραφίες του που μπήκαν στις
εφημερίδες! Και ξεχνάει ότι οι εφημερίδες βάζουν και φωτογραφίες
εγκληματιών! Και διαβάζει στους άλλους γράμματα που του στέλνουν και
τον εκθειάζουν. Και το αποτέλεσμα; Έγινε ανυπόφορος σ’ όλους! Όλοι τον
αποφεύγουν. Γιατί θέλει όλοι γύρω του να ασχολούνται μ' αυτόν.
Είναι αξιολύπητος άνθρωπος! ΕΧΕΙ ΑΝΑΓΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ! Γιατί αν
χειροτερέψει η ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑ του, θα κάμει κακό και στους άλλους αλλά
και στον εαυτό του! Θύμισέ του στην κατάλληλη ευκαιρία από το
βιβλίο των Παροιμιών τα λόγια του σοφού Σολομώντος: «Ματαιότης
ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης». Κάνε μαζί του έναν
περίπατο στο νεκροταφείο. Και ειπέ του: «Να κάτω από τα πόδια μας
είναι σαπισμένα πια τα στόματα μερικών ανθρώπων, που όσο ζούσαν μας
εγκωμίαζαν!».
Θυμηθείτε και την εξής ιστορία της Ανατολής:
Στην άκρη του δρόμου ήταν μία ψηλή φοινικιά. Και από κάτω της είχαν
φυτρώσει αγκάθια, πολλά αγκάθια. που έφραζαν τον δρόμο. Περνούσαν από
εκεί οι ταξιδιώτες. και τα αγκάθια τους τρυπούσαν και τους έγδερναν.
Και αυτοί νευρίαζαν και έβριζαν τα αγκάθια Γιατί δεν βρέθηκε κανείς να
τα κόψει, να μη τρυπούν τους ανθρώπους! Το επήραν επάνω τους τα
αγκάθια! Και σήκωσαν κεφάλι στον φοίνικα! Και τον έβριζαν με
καταφρόνια:
Κρίμα στο ύψος σου! Τι σε ωφελεί, αφού κανείς δεν μιλάει για σένα!
Ακούς πόσο κάθε μέρα οι άνθρωποι μιλάνε για μας. Έχομε τιμή. Συ δεν
έχεις τίποτε!
Τότε τους απάντησε ο φοίνικας:
Πικρή είναι η δόξα σας, όπως είσθε και σεις πικρά. Καλύτερα να μη λένε
τίποτε για μένα, παρά να λένε αυτά που λένε για σας. Οι άνθρωποι
μιλάνε για μένα μόνο όταν μαζεύουν τους χουρμάδες μου! Ναι, είναι
αλήθεια. Αραιά μιλάνε για μένα Μα πάντοτε γεμάτοι ευχαρίστηση
και ευγνωμοσύνη! Οι αληθινοί άνθρωποι ενδιαφέρονται, για το πως θα
πάρουν καλούς καρπούς για τη ζωή τους. Και όχι πως θα ακούσουν
επαίνους.
Η δόξα ακολουθεί πάντοτε τους καλούς ανθρώπους.
Μπορεί βέβαια να μην ακούγεται σ' αυτή τη ζωή. Μα σίγουρα θα φανεί
στην άλλη, στην αιώνια! Γι' αυτό και ο Χριστός, όταν έκανε ένα καλό,
συνήθως έλεγε στους ευεργετηθέντες:
Προσέξτε, να μη το ειπείτε σε κανένα!
Το ίδιο και οι άγιοι της Εκκλησίας. Καταλάβαιναν, τι σημασία είχαν τα
λόγια αυτά του Χριστού. και απέφευγαν την ανθρώπινη δόξα σαν την
φωτιά!
Κάποτε μια ευγενής κυρία επήγε από την Ρώμη στην Αίγυπτο, να ιδεί τον
Άγιο Αρσένιο. Και νάτην, μπροστά στον άγιο! Και άρχισε να τον
εγκωμιάζει! Μα ο άγιος, μόλις άκουσε τα λόγια της, μπήκε στο κελί του
γρήγορα και έκλεισε την πόρτα!
'Ένας άλλος ασκητής, συνεπής στο Ευαγγέλιο, έλεγε:
Κάθε εγκωμιαστική λέξη που λένε για μένα, μου ανοίγει αγιάτρευτη πληγή
στην ψυχή μου.
Εκείνον που θα θελήσει να διορθώσει έναν τέτοιον άνθρωπο, θα τον
βοηθήσει ο Θεός! Και σένα, πίστεψέ με, θα σε βοηθήσει ο Πανάγαθος
Πατέρας μας να θεραπεύσεις τον φίλο σου από την ματαιοδοξία. Μα να το
ξέρεις: Δεν θα τον θεραπεύσεις εσύ. Ο Ουράνιος Ιατρός θα τον
θεραπεύσει χάρις στη δική σου προσευχή.
+ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ
ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΧΡΙΔΟΣ
Ο ΑΛΑΛΟΣ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΟΣ
Κάποιος ευσεβής νομικός από την Αντιόχεια πήγε σ' έναν έγκλειστο
γέροντα και τον παρακάλεσε επίμονα να τον δεχτή και να τον κάνη
μοναχό. Του λέει λοιπόν ο γέροντας:
Αν θέλεις να σε δεχτώ,
πήγαινε πούλησε όλα τα υπάρχοντα σου και μοίρασε τα στους
φτωχούς, σύμφωνα με την εντολή του Κυρίου.
Έφυγε ο αδελφός και έκανε ο, τι του είπε ο γέροντας. Μετά του λέει
εκείνος:
-Έχεις να φυλάξεις κι άλλη μία εντολή: Να μη μιλάς καθόλου.
.
Κι
εκείνος συμφώνησε! Πέρασαν έτσι πέντε χρόνια, χωρίς να βγάλει μιλιά
από το στόμα του! Άρχισαν τότε να τον τιμούν μερικοί πάρα πολύ. Γι'
αυτό του λέει ο γέροντας:
-Εδώ δεν μπορείς να ωφεληθείς. Θα σε στείλω σε κοινόβιο, στην Αίγυπτο.
Και τον έστειλε. Όμως δεν αναίρεσε την εντολή πού του είχε δώσει κι
εκείνος, τηρώντας την, έμεινε σιωπηλός.
Ο ηγούμενος
πού τον δέχτηκε, θέλησε να τον δοκιμάσει αν είναι πράγματι άλαλος ή
όχι. Τον στέλνει λοιπόν σ' ένα θέλημα. Για να φθάσει όμως εκεί έπρεπε
να περάσει κάποιο πλημμυρισμένο ποτάμι Έτσι θ' αναγκαζόταν, γυρνώντας,
να πει πώς δεν μπόρεσε να το περάσει.
Στέλνει
όμως μετά από κείνον κι έναν άλλο μοναχό, για να δει τι θα κάνη. Όταν
έφτασε στο ποτάμι ο αδελφός που δεν μιλούσε, μη μπορώντας να περάσει,
γονάτισε. Πλησιάζει τότε ένας κροκόδειλος, τον παίρνει στην πλάτη του
και τον μεταφέρει στην απέναντι όχθη!
Ο μοναχός,
που είχε σταλεί να δει τι θα κάνη, μόλις είδε το θαύμα, τρέχει και το
αναγγέλλει στον αββά και στους αδελφούς. Το άκουσαν κατάπληκτοι!
Έπειτα από
λίγο καιρό εκοιμήθη ο μοναχός που δεν μιλούσε, και ο ηγούμενος του
μοναστηριού μήνυσε στον γέροντά του:
«Αν και μας έστειλες ένα μουγκό, αυτός ήταν ωστόσο άγγελος Θεού».
Και ο έγκλειστος γέροντας του απάντησε πως δεν ήταν άλαλος, αλλά,
φυλάγοντας την εντολή που του είχε δώσει, έμενε πάντα σιωπηλός.