Αν
θέλεις κάτι να μην το νοιώθεις αμαρτία
κάνε το πολλές φορές» (Κινέζικη παροιμία).
Όταν κάνεις για πρώτη φορά μια αμαρτία, η αντίδραση της συνειδήσεως
σου είναι σθεναρή.
Ο έλεγχος της δυνατός. Όταν όμως η συγκεκριμένη αυτή αμαρτία γίνεται «πάλιν
και πολλάκις», η συνείδησή σου στο σημείο αυτό πωρρώνεται.
Οπότε δεν καταλαβαίνεις την αμαρτία.
Οι πάσης μορφής ονειδισμοί (καταλαλιά, ύβρη κ.λ.π.) είναι στο
στόμα μας καθημερινώς. Η συνείδησή μας στο σημείο αυτό έχει πωρρωθεί.
Δεν καταλαβαίνουμε το τι κάνουμε.
Οπότε συνεχίζουμε ανενόχλητοι το έργο μας. Αυτό όμως δεν
σημαίνει, πώς επειδή η πωρρωμένη συνείδησή μας δεν
καταλαβαίνει την αμαρτία, δεν την καταλαβαίνει και ο Θεός...
Υβρίζεις, χύνεις δηλητήριο. Σκέψου: Ποιόν υβρίζεις; Σε ποιόν
χύνεις το δηλητήριο σου; Σε ποιόν; Σε άνθρωπο του
Θεού!!! Πού τόσο πολύ αγάπησε, ώστε σταυρώθηκε γι' αυτόν! Και όχι
μόνο. Αλλά έχει «ταυτισθεί» μαζί του! Ώστε λέει ό,τι κάνετε γι
αυτόν είναι σαν να το κάνετε για μένα (Ματθ. 25:40).
Υβρίζεις, λοιπόν, τον πλησίον σου; Υβρίζεις τον Θεό!!!
Ο Θεός, λέει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, πιο
πολύ «ενοχλείται» όταν στρεφόμαστε εναντίον του πλησίον μας, παρά
εναντίον Του!!!. Ο Θεός δεν δέχεται το δώρον σου, όταν
έχεις «κάτι» εις βάρος του πλησίον σου (Ματθ. 5:24)
Ο Κύριος είπε: « παν ρήμα αργόν ο λαλήσουσιν οι άνθρωποι αποδώσουσι
περί αυτού λόγον εν ημέρα κρίσεως» ( Ματθ. 12:36)
Ο ονειδισμός του αδελφού είναι κάτι παραπάνω από «ρήμα αργόν».
Όποιοι λοιπόν «χτυπάνε» τον πλησίον τους με λόγια κατ’ ουσίαν ΔΕΝ
πιστεύουν στο Θεό.
«Τω δε αμαρτωλώ είπεν ο Θεός: ίνα τι σοι τα δικαιώματα μου, και
αναλαμβάνεις την διαθήκην μου διά στόματος μου:»(…) «…καθήμενος κατά
του αδελφού σου κατελάλεις» (Ψαλμ. 49:16,20) Αν
λοιπόν, ο Κύριος δεν θέλει να κηρύσσεται από «κουτσομπόλη» άνθρωπο,
πόσο μάλλον από υβριστή!!!
Ο Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος, στηριζόμενος στο ανωτέρω αγιογραφικό
χωρίο, λέει πως ο υβριστής είναι ακόμα ανάξιος να διαβάζει (!) την Αγ.
Γραφή: «ουδέ Γραφάς αναγινώσκειν άξιος» (Όμιλ. ΠΓ, εις Ιωάν.)
Και αν ο υβριστής είναι ανάξιος να «πιάσει» το πανάγιο όνομα του Θεού
στο ακάθαρτο στόμα του, αν είναι ανάξιος να πιάσει στα χέρια του το
ιερό βιβλίο της Αγ. Γραφής και να το μελετήσει, πόσο μάλλον να βάλλει
στο ακάθαρτο στόμα του το Σώμα και Αίμα του Κυρίου!
Ο Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος φθάνει στο σημείο να πει, πως θα
προτιμούσε να κοινωνήσει αυτόν που τρέφεται με ακαθαρσίες, παρά αυτόν
που προσβάλλει (υβρίζει!)τον αδελφό του με τα λόγια. «Ελοίμην αν
ανθρώπω βόρβορον σιτουμένω κοινωνήσαι τραπέζης ή φθεγγομένω τοιαύτα»
(Όμιλ. ΛΑ. Δ εις πράξ.).
Οπότε, εάν ένας τέτοιος άνθρωπος τολμήσει να κοινωνήσει, τότε είναι
σαν να ρίχνονται τα «άγια» στα σκυλιά και τα γουρούνια (Ματθ. 7:6)
Οι αμαρτίες, διδάσκει ο ίδιος Πατήρ της Εκκλησίας μας, έχουν κάποια
δικαιολογία έστω και παράλογη. Όμως ο κατήγορος δεν έχει να
προβάλλει καμιά δικαιολογία! Πες μου, τι περιουσία κερδίζει; Ποια
επιθυμία του εκπληρώνει; Γι’ αυτό και είναι ανάξιος της οποιαδήποτε
συγνώμης. «Δια τούτο απεστήρεται απάσης συγνώμης» (Όμιλ. Β’)
Και αν ο αποκαλών τον αδερφόν του «μωρόν», λέει ξανά ο Αγ. Ιωάννης,
είναι άξιος της πιο μεγάλης τιμωρίας (= της κολάσεως), τότε εκείνος
που τον αποκαλεί «κακούργον», «φθονερόν», «κενόδοξον», και άλλα
παρόμοια, τι φωτιά ετοιμάζει για τον εαυτόν του; Μην πλανάσθε, λέει ο
απ. Παύλος. Λοίδοροι (= υβριστές!) δεν πρόκειται να κερδίσουν την
Βασιλεία του Θεού! ( Α’ Κορ. 6:10)
Με άλλα λόγια, αν νομίζεις, πως υβρίζοντας τον αδερφό σου δεν κάνεις
το κολάσιμο, ….απατάσαι!!!
Βάλε, λοιπόν χαλινό στη γλώσσα σου, για να μη σε οδηγήσει (η γλώσσα
σου!) στο σκότος το εξώτερον, όπου «έσται ο κλαυθμός και ο βρυγμός
των οδόντων» (Ματθ. 8:12)
«Τεστ προσωπικότητος» Αρχιμ. Βασ. Μπακογιάννη
ΠΕΡΙ ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗΣ
Ο χειμώνας του 334 υπήρξε
ιδιαίτερα δριμύς. Μια πολύ ψυχρή μέρα ο άγιος Μαρτίνος (316-397)
συνάντησε ένα γυμνό φτωχό στην πύλη τής πόλεως.
Τι να κάνη όμως; φορούσε μόνο τη στρατιωτική εξάρτηση και τον μανδύα
του. Παίρνει λοιπόν το ξίφος του, σχίζει τον μανδύα, δίνει ένα κομμάτι
στον φτωχό και αρκείται ο ίδιος στο υπόλοιπο.
Στον δρόμο τον περιγελούν για την κολοβή του αμφίεση. Τη νύχτα όμως
βλέπει στον ύπνο του τον Χριστό, ντυμένο με το κομμάτι του μανδύα πού
είχε δωρίσει, να λέει στους αγγέλους πού Τον ακολουθούσαν: ο Μαρτίνος
με έντυσε μ' αυτό το ένδυμα.
Σοι, Kύριε...
Πριν από το τέλος κάθε
δέησης, και όταν ο ιερεύς προτρέπει τον λαό λέγοντας «εαυτούς και
αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα», Ο λαός
απαντάει: «Σοι, Κύριε». «Σε Σένα Κύριε».
Αυτές οι λέξεις είναι πολύ γνωστές. Και εύκολα τις θυμόμαστε. Και κάθε
Χριστιανός μπορεί να τις χρησιμοποιεί σε κάθε περίσταση της ζωής του.
Όταν έχεις υγεία, και πηγαίνουν καλά οι δουλειές σου, πες με όλη σου
την καρδιά: «Σοι, Κύριε». Σε Σένα, Κύριε, οφείλομε την ευχαριστία.
Όταν οι άνθρωποι σε τιμούν και λένε καλά λόγια για
σένα, πες από μέσα σου: Αυτά δεν αξίζουν να αποδοθούν σε μένα, αλλά
«Σοι, Κύριε», σε Σένα, Κύριε.
Και όταν υποπέσεις στον φθόνο των ανθρώπων και στην προδοσία των φίλων
σου, να μη παρεκκλίνει η καρδιά σου και τους κρατήσεις κακία. αλλά
πες: Όλα αυτά τα αναθέτω στην κρίση Σου και στην δικαιοσύνη Σου. Σε
Σένα, Κύριε.
Και όταν θα ξεπροβοδίζεις μέσα στο φέρετρο την πιο λατρευτή σου αγάπη,
βάδιζε με γενναιότητα, σαν να πηγαίνεις δώρο στον πιο καρδιακό σου
φίλο. Και πες: Αυτή την αγαπημένη μου ψυχή, σου την προσφέρω σαν δώρο.
Σοι, Κύριε.
Και όταν σε περικυκλώνουν σύννεφα δαιμονικά, θλίψεις, αρρώστιες και
δοκιμασίες, μην απελπίζεσαι, αλλά πες: Στην βοήθεια και στο έλεος Σου
καταφεύγω. Σε σένα, Κύριε.
Και όταν ο άγγελος έλθει στην επιθανάτια κλίνη σου, μην κλάψεις! Φίλος
σου είναι! Αλλά φρόντισε να συγχωρηθείς με τους δικούς σου. Και πες:
Την ψυχή μου την μετανοημένη, την παραδίδω στα χέρια Σου. Σε Σένα,
Κύριε.
+ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΕΜΙΡΟΒΙΤΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΧΡΙΔΟΣ