Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ
ΤΗΣ
Tο Ευαγγέλιο είναι ένα κάλεσμα. Καλεί τον
άνθρωπο να ακολουθήσει ένα συγκεκριμένο τρόπο ζωής. Την ΖΩΗ ΥΠΑΚΟΗΣ
στο θέλημα του Θεού. Την ΖΩΗ ΑΓΩΝΟΣ κατορθώσεως των αρετών. Αυτή είναι
η ζωή των ΑΓIΩΝ .
Η ζωή των αγίων δείχνει, τι σημαίνει και πόσο αξίζει η θετική
ανταπόκριση στο κάλεσμα του Ευαγγελίου. Άλλο είναι οι νότες της
μουσικής, και άλλο το τραγούδι. Αν το Ευαγγέλιο μπορούμε να το
παρομοιάσουμε με μουσική γραφή, η ζωή των αγίων είναι η εκτέλεσή του.
Τις μέρες αυτές η γιορτή τής Μητέρας του Κυρίου μας καλεί, να
στρέψουμε νου και καρδιά στην ζωή, όχι απλώς κάποιου αγίου, άλλά τής
Παναγίας, «της υψηλοτέρας των ουρανών και καθαρωτέρας λαμπηδόνων
ηλιακών».
Η 'Εκκλησία αναγνωρίζει στο πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου το πλάσμα,
πού μόνο αυτό, μέσα σε όλη την κτίση του Θεού, έφθασε στην πληρότητα
του σκοπού της Δημιουργίας στην πληρέστερη δυνατή ενότητα με τον Θεό
στην πληρέστερη πραγματοποίηση των δυνατοτήτων της ζωής.
Και μας προβάλλει η Εκκλησία το πρόσωπο της Παναγίας, τόσο συχνά και
τόσο πανηγυρικά, όχι για να περιοριστούμε «να ανάβουμε μία λαμπάδα
στην χάρη Της», άλλά για να εμπνευσθούμε και να διδαχθούμε από την
ζωή της και τις αρετές της. Άλλωστε ο Θεός, δίνοντας της τόση δύναμη
και κάνοντας την πηγή δωρεών και ευεργεσιών για τούς ανθρώπους, δεν
κάνει τίποτε άλλο, παρά να προβάλλει τη ΖΩΗ Της σαν φως και οδηγό για
την δική μας ζωή.
Τι άλλο φανερώνει το πέλαγος των θαυμάτων, πού ευδοκεί και κάνει ο
Θεός μέσω της Παναγίας, αν όχι το πόσο ευαρεστείται και αναπαύεται
στον τρόπο ζωής της;
Τα θαύματα της Παναγίας είναι μια «βοώσα» πραγματικότητα, πού
διακηρύσσει με σαφήνεια,
Πόση αξία έχουν οι αρετές, πού χαρακτήριζαν την ζωή της Παναγίας.Πόση
αξία έχουν η καθαρότητα, η εγκράτεια και η αγνότητα, (όσο κι αν
αποτελούν παραδοξολογία για τα δεδομένα της εποχής μας)
Πόση αξία έχουν η ταπείνωση και η
υπακοή στο θέλημα τού Θεού.
Πόση αξία έχουν η προσευχή και ο αγώνας για πνευματική ζωή.
Τι άλλο είναι τα θαύματα τού Θεού μέσω της Παναγίας, παρά μία
περίτρανη και αναμφισβήτητη επικρότηση και επιβράβευση των μεγάλων
αρετών της και μία προτροπή και υπόδειξη για μίμηση της ζωής της;
Και μιλώντας για θαύματα της Παναγίας, δεν αναφερόμαστε σε κάτι το
αόριστο και αναπόδεικτο η σε κάτι το μακρινό και περασμένο. Τα θαύματα
της Παναγίας είναι μία συνεχής και ζωντανή πραγματικότητα, πού την
βλέπουμε ΟΛΟΙ. Δεν την βλέπουν, μόνο εκείνοι, των οποίων «ο Θεός
του αιώνος τούτου» (δηλαδή ο διάβολος) «ετύφλωσε τα νοήματα,
εις το μη αυγάσαι αυτοίς τον φωτισμόν του Ευαγγελίου της δόξης του
Κυρίου».
Γι' αυτό και το μεγαλύτερο θαύμα, είναι η λύτρωση από αυτήν την
τύφλωση. 'Η μάλλον όλα τα θαύματα στοχεύουν τελικά σ' αυτήν την
λύτρωση από μια τέτοια τύφλωση, να μάς κάμουν, να ανοίξουμε τα μάτια
μας, και να ιδούμε την αλήθεια του Θεού και τα δικά μας λάθη.
Αρχιμ. Σάββα Δημητρέα
Περί της
ταπεινοφροσύνης της Παναγίας
Αληθινά απορεί κάθε νους, όταν στοχασθεί την εσχάτη ταπείνωση, που
είχε η Θεοτόκος. 'Αν και είχε στην κοιλία της τον Θεόν Λόγον, αν και
ήταν Μητέρα αληθινή του Θεού και βασίλισσα όλων των δημιουργημάτων
Του, όσον εκ τούτων ήταν μεγάλη και υψηλή, τόσο ταπείνωνε τον εαυτό
της, ώστε από την ταπείνωση να βρει περισσότερη χάρη από τον Θεό, κατά
τον Σειράχ «όσο μέγας είσαι, τόσο ταπείνωνε σεαυτόν, και έναντι
Κυρίου ευρήσεις χάριν» (γ' 18). Αυτή είναι η γνήσια ταπείνωση, να
έχει κάποιος στον εαυτό του κάτι μέγα και θαυμαστό και άξιο
υπερηφάνειας, αυτός όμως δεν υπερηφανεύεται γι' αυτό, άλλά θεωρεί τον
εαυτό του χώμα και στάχτη, καθώς λέγει και ο αββάς Ισαάκ στον κ' λόγο
του.
Μερικοί Πατέρες πιστεύουν ότι η Παρθένος από την πολλή και υπερβολική
ταπείνωσή της δεν φανέρωσε στον μνηστήρα της Ιωσήφ τον Ευαγγελισμό του
Αρχαγγέλου Γαβριήλ, για να μην καυχηθεί και υπερηφανευθεί. Αλλά άφησε
τον Θεό να τον πληροφορήσει. Προτίμησε να πέσει σε πειρασμούς και να
θεωρηθεί ως κλεψίγαμος, παρά να νομισθεί υπερήφανη, διότι γνώριζε ότι
«ο ταπεινός ποτέ δεν πέφτει, από που να πέσει, αφού είναι κάτω από
όλους; Η ταπεινοφροσύνη είναι μεγάλη ύψωση και τιμιότης και αξίωμα,
διότι είναι το κατοικητήριο και η ανάπαυση του Αγίου Πνεύματος» (Μέγας
Μακάριος, ομιλία ιθ´ θ).
Πού είναι τώρα εκείνοι οι υπερήφανοι Χριστιανοί, που, αν τύχη και
λάβουν κανένα χάρισμα φυσικό η πνευματικό από τον Θεό, υπερηφανεύονται
και επαίρονται; Ας μιμηθούν την Παρθένο Μαρία και ας λάβουν από αυτήν
παράδειγμα ταπεινώσεως. Διότι αυτή, παρόλο πού είχε στον εαυτό της
συναγμένο το πλήρωμα όλων των χαρίτων, όμως ήταν ταπεινή και
θεωρούσε τον εαυτό της κατώτερη από όλους
Ας μάθουν λοιπόν οι τοιούτοι ότι, αν δεν φθάσουν στην πόλη της
ταπεινώσεως, καν εύρουν ανάπαυση από τα πάθη, καν χαρίσματα λάβουν,
δεν πρέπει να πιστεύουν στον εαυτό τους. Διότι ενεδρεύει ο διάβολος να
τούς ρίξει σε κανένα ολίσθημα. Να περιμένουν μετά την ανάπαυση
ενόχληση και ταραχή, όπως λέει και ο αββάς Ισαάκ στον κδ' λόγο. Γι
αυτό είπε ο Χρυσόστομος, «τίποτε δεν φτάνει την ταπεινοφροσύνη.
Αυτήν μακάρισε πρώτην ο Ιησούς στους μακαρισμούς, σαν θεμέλιο και
κρηπίδα μεγάλης οικοδομής, διότι δεν είναι δυνατόν να σωθεί κανείς
χωρίς αυτήν».
Παρά τη μεγάλη τιμή και τη δόξα που απέλαυε η Παναγία σαν Μητέρα του
Χριστού και χαριτωμένη με τις ευλογίες του Θεού περισσότερο από κάθε
άλλον άνθρωπο σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας, όμως δεν έμεινε
αργή και δεν επέτρεψε στον εαυτό της να δεχτή λογισμούς υπερηφανείας,
δεν φούσκωνε από έπαρση μήτε κόμπαζε. 'Αντίθετα, εσυνερίζετο και
εφιλοτιμείτο να αγωνίζεται με κάθε είδος ασκήσεως, με νηστείες, με
προσευχές, με γονυκλισίες, ώστε καθώς λένε οι Πατέρες βαθούλωσαν οι
πλάκες όπου ακουμπούσαν τα άγια γόνατά της από τις πολλές μετάνοιες.