ΤΕΥΧΟΣ 15 03 ΙΟΥΝΙΟΥ 2001

Βασιλεύ Ουράνιε Παράκλητε……

         Η άπιαστη μορφή του Πνεύματος, που «πνει όπου θέλει», που είναι τόσο μακριά μα και τόσο κοντά περιγράφεται σε άλλα λόγια του Αγίου Σιλουανού, «Ω Πνεύμα Άγιο, πόσο αγαπητό είσαι στη ψυχή. Να σε ορίσει κανείς είναι αδύνατο, ενώ η ψυχή νοιώθει πολύ καλά την παρουσία Σου».

          Στη Βίβλο το Άγιο Πνεύμα παρομοιάζεται με τη φωτιά. Όταν ο Παράκλητος κατέρχεται τη μέρα της Πεντηκοστής είναι «διαμεριζόμεναι γλώσσαι ωσεί πυρός».Σαν τον άνεμο, κι η φωτιά είναι άπιαστη, ζωντανή, ελεύθερη, αεικίνητη, δεν μπορεί να μετρηθεί, δεν μπορεί να ζυγιστεί ή να περιοριστεί σε στενά όρια.

         Νοιώθουμε τη ζέστη από τις φλόγες αλλά δεν μπορούμε να τις κλείσουμε και να τις κρατήσουμε στα χέρια μας. Τέτοια είναι η σχέση μας με το Πνεύμα. Έχουμε συνείδηση της παρουσίας του, ξέρουμε τη δύναμή του, αλλά δεν μπορούμε να απεικονίσουμε εύκολα το πρόσωπό του.

          Πως μπορεί κανείς να μιλήσει στο σημερινό άνθρωπο για το Άγιο Πνεύμα; Πώς να μιλήσει κανείς σε ανθρώπους που γνωρίζουν μονάχα απτές πραγματικότητες (προϊόντα καταναλώσεως) για μια άλλη πραγματικότητα που λέγεται Πνεύμα Θεού (πυρ καταναλίσκον); Πώς να απευθύνει κανείς σε ανθρώπους σήμερα τα λόγια του Αγ Σεραφείμ του Σάρωφ, ότι «ο σκοπός της ζωής είναι η απόκτηση του Αγίου Πνεύματος».

          Και η ιδέα όμως της απόκτησής Του, αφήνει τον κόσμο αδιάφορο. «Δεν το έχουμε και ούτε νοιαζόμαστε πως θα το αποκτήσουμε. Το θεωρούμε ανώφελο. Ξεχνάμε πως χωρίς αυτή την ενεργούσα δύναμη, ο χριστιανισμός δεν είναι παρά το άλας που έχει μωρανθεί και το φως που έχει δυστυχώς σβηστεί»(Florens Ky). Τι μας χρειάζεται λοιπόν; Πως μπορεί να βοηθήσει τον διαλυμένο και ανήσυχο σημερινό άνθρωπο;

         «Μας λυτρώνει από τους εαυτούς μας, από το χάος του εσωτερικού μας κόσμου και συγχρόνως ειρηνεύει την ανθρωπότητα και μαζί και τη φύση». Η απόκτηση της ειρήνης του Κυρίου, ένας από τους πιο όμορφους καρπούς του Αγίου Πνεύματος είναι ιδιαίτερα σημαντική διότι έλεγε ο Αγ. Σεραφείμ, «Σε ικετεύω χαρά μου απόκτησε το πνεύμα της ειρήνης για να μην ταράζεσαι από τίποτα. Σαν κουφός και άλαλος, σαν νεκρός όταν έρχονται λύπες και συμφορές διότι τεθλιμμένη η οδός. Απέκτησε την εσωτερική ειρήνη και χιλιάδες ψυχές θα βρουν κοντά σου τη σωτηρία.».

         Χρειάζεται αγώνας. Είναι χαρακτηριστική η συμβουλή του Αββά Λογγίνου «δώσε αίμα και λάβε Πνεύμα».Με την άσκηση των αρετών στο όνομα του Χριστού ελκύεται Χάρη.

         Η νηστεία, η προσευχή, η ελεημοσύνη και κάθε άλλη πράξη που γίνεται στο όνομα του Χριστού, δεν αποτελούν παρά τα μέσα για την απόκτηση του Αγίου Πνεύματος εξηγεί ο Αγ. Σεραφείμ. «Μόνο μια καλή πράξη που γίνεται στο όνομα του Χριστού φέρνει τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος». Θα μπορούσαμε βέβαια να αναρωτηθούμε, ποιους καρπούς; Και δια του αποστόλου Παύλου θα είχαμε την απάντηση : «Ο δε καρπός του Πνεύματος εστίν αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, αγαθοσύνη, πίστις, πραότης, εγκράτεια»(Γαλ.5,22).

         Το Πνεύμα διαρκώς μας καλεί σε αυθυπέρβαση – να ξεπεράσουμε την κατάθλιψη, τον πόνο, τις επιρρέπειες, τις καταχρήσεις, τους φανατισμούς, τις προκαταλήψεις, τα μίση μας.

         Από τη στιγμή του βαπτίσματός μας και του Χρίσματος το Άγιο Πνεύμα, μαζί με το Χριστό, έρχεται να κατοικήσει στον εσώτατο ναό των καρδιών μας. Αν και λέμε στο Πνεύμα «Ελθέ» αυτό είναι ήδη μέσα μας. Όσο απρόσεκτοι ή αδιάφοροι και να είναι οι βαπτισμένοι στην ζωή τους, αυτή η παρουσία του Πνεύματος που εγκαταβιώνει μέσα τους ποτέ δεν αποσύρεται ολοκληρωτικά. Αλλά είναι και ασυνείδητη, εκτός και αν συνεργασθούμε με τη χάρη του Θεού, εκτός εάν, με την εξάσκηση της ελεύθερης θέλησής μας αγωνιστούμε να εφαρμόσουμε τις εντολές.

          Σαν οδοιπόροι πάνω στην Οδό, λοιπόν, έχουμε πρόθεσή μας να προχωρήσουμε από το στάδιο όπου η χάρη του Πνεύματος παρευρίσκεται και ενεργεί μέσα μας με κρυφό τρόπο, προς το σημείο της συνειδητής γνώσης, όπου γνωρίζουμε τη δύναμη του Πνεύματος ανοικτά, άμεσα μ’ όλη την αντίληψη των καρδιών μας. «Πυρ ήλθον βάλειν επι την γην», είπε ο Χριστός «και τι θέλω ει ήδη ανήφθη»(Λουκ. 12,49).

          Η σπίθα του Πνεύματος της Πεντηκοστής που υπάρχει στον καθένα μας από το βάπτισμα πρέπει να αναφτεί σαν μια ζωντανή φλόγα. Ας προσπαθήσουμε να γίνουμε αυτό που είμαστε. Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να γίνουμε πνευματοφόροι .

Εσπέριον Πεντηκοστής

«Πάντα χορηγεί το Πνεύμα το Άγιον,

βρύει προφητείας,

ιερέας τελοιεί,

αγραμμάττους σοφίαν εδίδαξεν, αλιείς θεολόγους ανέδειξεν,

όλον συγκροτεί τον θεσμόν της εκκλησίας.

Ομοούσιε και ομόθρονε τω Πατρί και τω Υιώ,

Παράκλητε, δόξα σοι»

Από το Γλωσσάρι

      Ακηδία: Με τη στενή έννοια είναι η αμέλεια, η αφροντισιά,    η αδιαφορία, η παραίτηση από κάθε πνευματική εργασία (ψαλμωδία, προσευχή, μελέτη, εκτέλεση κανόνα κ.λπ.). Με την ευρύτερη έννοια είναι η γενική ψυχοσωματική κατάσταση που χαρακτηρίζεται από αρνητική τοποθέτηση του ανθρώπου στη ζωή: αϋπνία, ανορεξία, απελπισία, μελαγχολία, ‘συγκεχυμένες’ σκέψεις και τάση αυτοκαταστροφής.

* * *

       Αναφορά: Λέγεται η θεία Ευχαριστία διότι η θυσία αναφέρεται = προσφέρεται στον Θεό. Α. ονομάζεται και το κυριότερο μέρος της Θείας Λειτουργίας: η Λειτουργία του Μυστηρίου. Αρχίζει όταν ακούγεται η εκφώνηση: «Στώμεν καλώς· στώμεν μετά φόβου· πρόσχωμεν την αγίαν Ανάφοράν εν ειρήνη προσφέρειν». Τελειώνει, όταν λέγεται το: «Και έσται τα ελέη του μεγάλου Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού μετά πάντων ύμών».

Προκαταβολή Χαράς

         Όταν το Άγιο Πνεύμα κατεβαίνει στον άνθρωπο με την πληρότητα των δωρεών του, η ψυχή του ανθρώπου γεμίζει με μια απερίγραπτη χαρά, γιατί το Άγιο Πνεύμα αναδημιουργεί μέσα στη χαρά κάθε τι που εγγίζει. Αυτή είναι η χαρά για την οποία μιλάει ο Κύριος στο Ευαγγέλιο: «Η γυνή όταν τίκτη, λύπην έχει, ότι ήλθεν η ώρα αυτής, όταν δε γεννήση το παιδίον, ουκέτι μνημονεύει της θλίψεως δια την χαράν ότι εγεννήθη άνθρωπος εις τον κόσμον. Και υμείς ουν λύπην μεν νυν έχετε, πάλιν δε όψομαι υμάς και χαρίσεται υμών η καρδία, και την χαράν υμών ουδείς αίρει αφ΄ ημών»(Ιωάν. 16, 21-22).

         Η χαρά που αισθάνεται τότε ο άνθρωπος στην ψυχή, όσο μεγάλη και παρήγορη και αν είναι, δεν είναι τίποτα, αν συγκριθεί μ΄αυτήν για την οποία λέει ο Κύριος, διά του στόματος του αποστόλου : «Ά οφθαλμός ουκ είδε και ους ουκ ήκουσε και επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβει, α ητοίμασεν ο Θεός τοις αγαπώσιν αυτόν» (Α΄ Κορ. 2,9).

         Αυτό που μας δίδεται τώρα δεν είναι παρά μία προκαταβολή αυτής της υπέρτατης χαράς. Και αν από τώρα αισθανόμαστε γλυκύτητα, αγαλλίαση και ευεξία, τι να πούμε για εκείνη την άλλη χαρά που μας επιφυλάσσει στον ουρανό, αφού θρηνήσουμε πρώτα εδώ κάτω στη γή για τις αμαρτίες μας, για τον εγωισμό μας.

Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ