OI
MAΣΚΕΣ
Ο Φλεβάρης σαν φλεβίσει,
καρναβάλια θα μυρίσει. Παραφορτώνονται τα περίπτερα από τις μάσκες.
Μπορείς να γίνεις διαφορετικός απ’ ό,τι είσαι, αρκεί να φορέσεις,
όποια μάσκα θέλεις. Εποχή, που θα φουντώσει το γλέντι. Το ξετσίπωτο
γλέντι. Με τους χορούς των μεταμφιεσμένων. Και τις παρελάσεις του
Καρναβαλιού. Κι όλα αυτά, για να γλιτώσει ο σημερινός άνθρωπος, έστω
για λίγο, από την σκληρή πραγματικότητα που σαν τανάλια, τον σφίγγει.
Πάλι, λοιπόν, εφέτος θα ξεγελάσουμε τον εαυτό μας. Θα το ρίξουμε έξω.
Πότε όμως θα ρίξουμε και καμία ματιά μέσα μας, στον μέσα άνθρωπο,
αυτόν πού
θέλουμε να κρύψουμε κάτω από τις μάσκες; Άσε, που τις μάσκες δεν τις
φορούμε μόνο επίσημα την εποχή του καρναβαλιών! Τις φοράμε κάθε μέρα!
Ανεπίσημα. Και ασυναίσθητα.
Στην δουλειά όταν θέλουμε να παραστήσουμε τον ήρεμο και τον
ευτυχισμένο, ενώ πρωί-πρωί μαλώσαμε με την/τον σύζυγο στο
σπίτι.
Στις συναναστροφές μας όταν με χαμόγελα και ευγενικές εκφράσεις
κρύβουμε την ζήλια μας, την μνησικακία μας, όταν φορούμε την
μάσκα των ηθικολόγων και εύκολα την βγάζουμε σε τόπους, σκοτεινούς,
που κανείς δεν μας βλέπει, όταν -ιδιαίτερα οι νέοι- φορούν την
μάσκα της αγάπης ενώ κάτω από την έκφραση της τρυφερότητας κρύβουν την
επιδερμική τους επιθυμία. Ελάτε, επιτέλους, να πετάξουμε τις μάσκες!
Να πάψουμε το καρναβάλι. Δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από την σκληρή
πραγματικότητα! Ούτε με τις μάσκες. Ούτε με τα προσωρινά γλέντια.
Ελάτε να γίνουμε ειλικρινείς. "Ας αφήσουμε το φως να μπει μέσα στο
σκοτεινό και μουχλιασμένο υπόγειο της καρδιάς μας. .Ας το αφήσουμε, να
μας δείξει το αληθινό μας πρόσωπο, όσο στραπατσαρισμένο κι αν είναι.
"Ας παραδεχθούμε την ασχήμια μας. Και ας ζητήσομε από τον Νυμφίο, τον
«κάλλει ωραίον», να μας στολίσει με στολή δόξης, γεμάτη από την
δική Του ομορφιά:
«Την δυσείμονα μου μορφή, των πταισμάτων απαμφίασον, στολήν
δόξης κοσμήσας της σης ωραιότητος...».
«Περιοδ. Λυχνία Νικοπόλεως»
ΠΕΡΙ
ΔΕΥΤΕΡΑΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ ΚΑΙ ΚΡΙΣΕΩΣ
Ακούμε στο Ευαγγελικό ανάγνωσμα να γίνεται λόγος για την Δευτέρα
Παρουσία και την έσχατη κρίση του δικαιοκρίτη Κυρίου μας. Πράγματι,
κάποια στιγμή θα έλθει «ο Υιός του ανθρώπου εν τη δόξει αυτού και
πάντες οι άγιοι άγγελοι μετ’ αυτού» τότε θα συναχθούν
«..έμπροσθεν αυτού πάντα τα έθνη…» τότε «βίβλοι ανοιγήσονται,
φανερωθήσονται πράξεις». «Οποία ώρα τότε!». Και τότε θα
εξαγγείλει τη δίκαιη κρίση Του.
Κριτήριο της δικαιοκρισίας Του η α γ ά π η.
Η αγάπη προς τον συνάνθρωπό μας. Εάν δηλ. ταΐσαμε, ποτίσαμε,
φιλοξενήσαμε, ντύσαμε και επισκεφθήκαμε άρρωστους και φυλακισμένους
συνανθρώπους μας. Και βεβαίως αν όλα αυτά έγιναν χωρίς τυμπανοκρουσίες
και δημοσιεύσεις.
Δυνατό και συγκλονιστικό τούτο το κήρυγμα του Ευαγγελίου μας καθώς μας
υπενθυμίζει την πίστη της Εκκλησίας για την ανάσταση των νεκρών
«Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος».
Ίσως βέβαια κάποιος αντιτείνει: Μα τι είναι αυτά που μας λες. Δεν
υπάρχει Δευτέρα Παρουσία, ανάσταση νεκρών, κρίση, αιώνια ζωή.
Σήμερα είναι ό,τι φάμε και ό,τι πιούμε. Σήμερα πρέπει να χαρούμε να
διασκεδάσουμε, να ξεφαντώσουμε. Βλέπεις έχουμε αποκριές, έχουμε
χορούς, έχουμε γλέντια και μασκαρέματα. Βρε αδερφέ, εδώ είναι ο
παράδεισος και η κόλαση. Φάγε, πίε και ευφραίνου.
Όμως, αγαπητέ αναγνώστη, η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική.
Καιρός να πετάξουμε αυτή τη μάσκα. Ας ξεμασκαρευτούμε. Ας τερματίσουμε
τη πνευματική μας αυτοκτονία. Ας σταματήσουμε τη μανία της
αυτοκαταστροφής.
Η δεύτερη έλευση του Κυρίου είναι δεδομένη. Η ανάσταση των νεκρών
βεβαία, και η κρίση όλων μας αναπόφευκτη.
Η ανάσταση των νεκρών θα γίνει όπως το όρισε η σοφία του Θεού διότι
κατά τον Απ. Παύλο « ώσπερ γαρ εν τω Αδάμ πάντες αποθνήσκουσιν,
ούτω και εν τω Χριστώ πάντες ζωοποιηθήσονται» (Α΄Κορινθ.
15,22).
Μ’ αυτή την ελπίδα και πίστη πρέπει να ζει ο χριστιανός. Η βιωτή του
να είναι ένας συνεχής αγώνας περί των πνευματικών διότι:
«Άλλος σε κόσμος, ψυχή αναμένει, και Κριτής, τα σα μέλλων δημοσιεύειν
κρυπτά και δεινά. Μη ουν εμμείνεις τοις ώδε, αλλά πρόφθασον βοώσα τω
Κριτή. Ο Θεός ιλάσθητι μοι, και σώσον με».
Παρακλ. Ηχος α΄
π. Αντώνιος Κοντοπός