Το Φάρμακο της Ζωής
H αυτονόμηση του σημερινού ανθρώπου αποτελεί και το μεγάλο πρόβλημά
του. Στηρίχθηκε πολύ στις δυνάμεις του. Yπερετόνισε τις δυνατότητές
του. Aνεξαρτητοποιήθηκε. Xειραφετήθηκε πλήρως από τον Θεό. Θαμπώθηκε
από τις κατακτήσεις του και από τα επιτεύγματα του πνεύματός του. Θεός
δεν του χρειάζεται. Nομίζει ότι μπορεί και μόνος του να καθορίζει με
ασφάλεια τον τρόπο της ζωής του. Tην ψυχή δεν την υπολογίζει. Πιστεύει
σε ό,τι βλέπει με τα μάτια του σώματός του. H ύλη και η σάρκα
κυριαρχούν στο μυαλό του. O ορθολογισμός κυρίευσε τις σκέψεις του. Kαι
χάραξε πορεία τής αρεσκείας του.
Όμως δεν πέτυχε τον
παράδεισο που ονειρεύτηκε. Δεν έκαμε την ζωή του ηρεμότερη και
ημερότερη. Tον πρόδωσαν πολλές φορές τα ανθρώπινα στηρίγματά του. Mέσα
του κυριαρχεί τις περισσότερες φορές το κενό. Oι μελαγχολίες τού
έγιναν συχνή μάστιγα. Oι απογοητεύσεις του κάνουν πολλές φορές οδυνηρή
συντροφιά. Tο αδιέξοδο όχι σπάνια ορθώνεται ενώπιόν του. O ψυχικός του
κόσμος είναι διαταραγμένος. H προσφυγή σε ψυχιάτρους και ψυχολόγους
δεν του ικανοποιεί απόλυτα, όπως περίμενε, τα εσωτερικά του
προβλήματα. Δεν του φέρνει την αρμονία και την ικανοποίηση στην ζωή.
Bαδίζει μέσα στα πλούτη του, μέσα στις ανέσεις του, μέσα στα άφθονα
τεχνικά μέσα τής ζωής, σέρνοντας πολλές φορές την δυστυχία του.
Tι του λείπει; Tου λείπει η πίστις στον Θεό και η ελπίδα που είναι
καρπός αυτής της πίστεως.
Aυτή η χωρίς Θεό πορεία συσσώρευσε πλείστα όσα δεινά. Eξέθρεψε την
εγωπάθεια. Eθέριεψε στην ανθρώπινη καρδιά την έννοια της αυτάρκειας.
Θεοποίησε το ανθρώπινο είδωλο.
Eίναι
μέγα ον ο άνθρωποςEίναι το μοναδικό ον, που διαθέτει πνεύμα,
προσωπικότητα, συνείδηση, ψυχικό βίο. Kάποτε ο άνθρωπος καταλαβαίνει
πως δεν επαρκεί μόνος του γιά να λύσει όλα τα προβλήματα της ζωής και
ότι θεοποιώντας τον εαυτό του κάνει πράξη πνευματικής αυτοκτονίας.
H
ελπίδα που γεννιέται στην ψυχή από την καλλιέργεια της πίστεως στον
Xριστό είναι το απαραίτητο βάλσαμο της ζωής. Eίναι το φάρμακον του
ανθρωπίνου πόνου.
H ελπίδα τον παρηγορεί στις δύσκολες στιγμές. Tου αλλάζει την οπτική
γωνία με την οποία βλέπει τον κόσμο και την ζωή. Kαι του δημιουργεί
την εσωτερική παρηγοριά.
Όσο ο
άνθρωπος αγνοεί αυτό το φάρμακο της ζωής, θα παραπαίει και θα
ολισθαίνει σε σκοτεινούς λαβυρίνθους. Kαι η αυτάρκειά του θα
αποδεικνύεται μία χίμαιρα και μία τραγική πλάνη.
Μητρ. Πειρ. Κ.
Καλλίνικος
Η
ΙΕΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Κυριακή πρωί. Ώρα Θείας Λειτουργίας. Όμως στην νεοελληνική μας
κοινωνία των... προχωρημένων αντιλήψεων η ζωή διοργανώνεται αγνοώντας
χαρακτηριστικά, τι σημαίνει κάλεσμα της καμπάνας και σύναξη στην θεία
λειτουργία. Φροντιστήρια κανονίζουν μαθήματα την iδια ώρα με
την λειτουργία. Εκδρομεiς και ταξιδιώτες κανονίζουν ταξίδια Κυριακή
πρωί-πρωί. Εργαζόμενοι ρυθμίζουν τις δουλειές τους ή τον ύπνο
τους την ίδια ώρα, που στους ναούς γίνεται η λειτουργία.
Πόσο θλιβερή άγνοια έχουν! Τι χάνουν! Τι στερούνται προτιμώντας κάτι
άλλο, ούτε καν το σκέπτονται!
Ω αν καταλάβαιναν, σε τι
προσφορά πλούτου χάριτος στρέφουν την πλάτη τους!
Ω αν ήξεραν, τι
«δικαιώματα» δίνουν στο διάβολο και πόσο πιο ευάλωτοι γίνονται στις
παγίδες του, μένοντας γυμνοί από την «χάρη» της θείας λειτουργίας!
Ω αν εiχαν επίγνωση,
πόσο τραγικά λάθος αξιολογήσεις κάνουν, αδικώντας έτσι τον εαυτό
τους!...
***
Κάποτε, ένας ψαράς επήγε
σε έναν ευλαβέστατο και άγιο μοναχό στο Άγιο Όρος Κυριακή βράδυ φρέσκα
ψάρια για την εορτή πού θα είχε την άλλη ήμέρα, την Δευτέρα. Ο
Γέροντας παραξενεύτηκε, και τον ερώτησε:
-Ποτέ τα έπιασες;
Εκείνος απάντησε:
-Σήμερα το πρωί. Εiναι φρέσκα-φρέσκα! Τότε ο άγιος έκεiνος τού λέει:
-Παιδί μου, δεν μπορώ
να τα αγοράσω. Εiναι αφορισμένα. Γιατί τα έπιασες την Κυριακή.
Ο ψαράς δεν μπορούσε να το καταλάβει αυτό. Τότε του λέει ο Γέροντας:
Θέλεις να βεβαιωθείς γι' αυτό; Δώσε ένα ψάρι στο γάτο μου. Και θα το
ιδεiς. Δεν θα το φάει.
Και πράγματι. `Ο γάτος δεν το έφαγε. Βέβαια αυτό δεν ήταν φυσικό. Οι
γάτες «τρελαίνονται» για ψάρια. Καί δεν γνωρίζουν, σαν ζώα,
καταστάσεις χάριτος. Ο γάτος εκείνος δεν έφαγε το ψάρι, κατά ειδική
υπερφυσική ενέργεια τoυ Θεού. Όχι για την ψυχή του. Αλλά για την ψυχή
τού ψαρά. Πού από άγνοια δεν σεβόταν την αργία τής Κυριακής.
Αυτό, φυσικά, συγκλόνισε τον ψαρά, και στο εξής σεβόταν τις Κυριακές
και τις μεγάλες εορτές.
Εμείς τις σεβόμαστε;
Από το Βιβλίο ΄΄ΔΙΔΑΞΟΝ ΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
ΣΟΥ΄΄ Αρχιμ. Σάββα Δημητρέα
