|
|
ΙΕΡΑ
ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΜΥΤΙΛΗΝΗΣ |
Πηγή
Ζωής
ΤΕΥΧΟΣ
2 - 03 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ
2000
|
ΙΕΡΟΣ
ΝΑΟΣ
ΖΩΟΔΟΧΟΥ
ΠΗΓΗΣ ΒΑΡΕΙΑΣ |
ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΕΝΟΡΙΤΕΣ …
Παιδιά μου .
Με μεγάλη μας χαρά, όλοι εμείς οι κάτοικοι της Βαρειάς, βλέπουμε
ολοένα και περισσότερα νέα πρόσωπα να
κυκλοφορούν στους
δρόμους της ενορίας μας, να κατοικούν στις νέες, οικοδομές που
χτίζονται ταχύτατα και να προσέρχονται στο ναό μας, της ΄΄Ζωοδόχου
Πηγής΄΄.
Αυτά τα νέα πρόσωπα είστε εσείς, οι νέοι, οι νέοι συμπολίτες μας. Σας
χαιρόμαστε.
Χαιρόμαστε που προτιμήσατε τον τόπο της δικής μας κατοικίας, το
πανέμορφο προάστιο της Μυτιλήνης, τη Βαρειά, ως τόπο και της
δικής σας κατοικίας.
Χαιρόμαστε γιατί εμείς και τα παιδιά μας θα κάνουμε νέους φίλους
που θα δώσουν ακόμη περισσότερη ζωή στην περιοχή μας.
Χαιρόμαστε επίσης, γιατί μας δίνεται πλέον η νέα δυνατότητα σαν
παιδιά του Χριστού, σαν αδέλφια, να επικοινωνήσουμε και να
ανταλλάξουμε σκέψεις και εμπειρίες, για την καλύτερη οργάνωση της
ενοριακής μας ζωής με σκοπό μια πιο ζεστή και
ορθόδοξη πνευματική ζωή που θα μας τελειοποιεί εν Χριστώ.
Θερμά λοιπόν σας καλωσορίζουμε, σας ευχόμαστε ολόψυχα καλή διαμονή και
προσευχόμαστε τώρα που πλησιάσανε τα σπίτια μας να πλησιάσουν ,
να συναντηθούν και οι καρδιές μας μεταξύ τους αλλά και με
τον γλυκύτατο Ιησού τον Κύριο και Θεό μας για να χαιρόμαστε έτσι όλοι
μας γνήσια και πάντοτε εν Κυρίω.
Πάντα στη διάθεσή σας
O
ιερέας της ενορίας σας και υπεύθυνος πλέον στο Θεό για σας ,
Π.
Αντώνιος Κοντοπός
|
Οι κατηχητικές ευκαιρίες που
προσφέρει η ενορία μας είναι :
·
Κάθε Κυριακή τον
εκκλησιασμό με ολιγόλεπτο κήρυγμα.
·
Κάθε Τετάρτη τη
συνάντηση ενοριτών στις 5μμ, με φετινό θέμα συζήτησης «Λατρεία –
Θεία Λειτουργία».
·
Κάθε Σάββατο στις 3μμ
την ομάδα παίδων Δημοτικού και στις 5μμ την ομάδα Γυμνασίου –
Λυκείου.
·
Ακόμη, μικρές αγρυπνίες
προς τιμήν εορταζόμενων αγίων της εκκλησίας μας (το πρόγραμμα
των αγρυπνιών θα ανακοινωθεί σύντομα).
·
Και επίσης την έκδοση
κατά περιόδους ενός μικρού απλού εντύπου προβληματισμού και
ενημέρωσης των ενοριτών μας με τίτλο «Πηγή Ζωής».
ΠΡΩΤΑ
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ
« Πιστεύω στο Θεό, στο Χριστό, ή
Εκκλησία όμως δεν μ΄ αρέσει. Δεν μ’αρέσουν αυτά που λέει κι αυτά που
κάνει η εκκλησία και οι επί γης εκπρόσωποί της»
Λέγεται συχνά – πυκνά αυτό από χριστιανικά χείλη. Είναι όμως σωστή
τοποθέτηση; ΟΧΙ, ξεκάθαρα όχι. Γιατί; Διότι η Εκκλησία
είναι σώμα Χριστού και «κοινωνία θεώσεως» . Λέει ο
Απόστολος Παύλος : «ο Χριστός κεφαλή της Εκκλησίας, και αυτός εστί
σωτήρ του σώματος» (Εφεσ. 5,23) και πάλι «υμείς δε εστέ
σώμα Χριστού και μέλη εκ μέρους» (Α’ Κορ. 12, 27) .
Ο Χριστός, δηλαδή είναι η κεφαλή της Εκκλησίας, και άρα αχώριστος απ’
αυτή και η Εκκλησία, το Σώμα Του και άρα αχώριστη από Εκείνον.
Χριστός και Εκκλησία, λοιπόν, πάνε μαζί, είναι ένα, είναι στενά
συνδεδεμένα και συνεπώς η άρνηση του ενός, συνεπάγεται και άρνηση του
άλλου, η δίωξη του ενός, δίωξη και του άλλου. Αυτό φαίνεται καθαρά και
στη ζωή του Αποστόλου Παύλου. Ο Παύλος δίωκε την Εκκλησία , τους
χριστιανούς, όχι το Χριστό, αλλά ο Χριστός του λεει : «Γιατί με
διώκεις;»( Πραξ. 26, β) .
Αν λοιπόν αναγνωρίζουμε το Χριστό ως Σωτήρα και θέλουμε τη σωτηρία
μας, οφείλουμε να είμαστε μαζί με την Εκκλησία, εκεί δηλαδή που
βρίσκεται ο Χριστός. Κατ’ επέκταση οφείλουμε να είμαστε μαζί με την
Εκκλησία, ακόμη κι αν θεωρούμε ότι κάπου κάνει λάθος. Μαζί με
την Εκκλησία και στο ''γκρεμό''
ακόμα ! Ιδιαίτερα στις
μέρες μας, οφείλουμε να συνταχθούμε μαζί της, στους αγώνες που δίνει
για την πίστη, την Ελλάδα, την την ιστορία, την παράδοση και την
διάσωση του ανθρώπινου προσώπου, για να μην καταλήξουμε αριθμοί
απρόσωποι, άβουλα καματερά, ένα «ζαλισμένο κοπάδι» έρμαιο
στα χέρια μιας «ειδικευμένης τάξης» .
Η Εκκλησία είναι η κιβωτός της σωτηρίας μας ως χριστιανών και ως
Ελλήνων. Η εγκατάλειψή της δεν μας τιμάει, δεν μας ωφελεί. Εδώ ο
Χριστός τόσο «ηγάπησε την Εκκλησία» που και τον «εαυτόν
παράδωκεν υπέρ αυτής»
(εφεσ.5, 25). Εμείς το λιγότερο που έχουμε να κάνουμε σήμερα είναι να
τη στηρίξουμε συνυπογράφοντας το αίτημά της προς την πολιτεία
για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος επί του θέματος των ταυτοτήτων. Και
στο κάτω – κάτω της γραφής, πότε θα δείξουμε τη στήριξή μας και την
αγάπη μας προς αυτήν αν δεν το κάνουμε τώρα που μας καλεί σε
συμπαράταξη; Λοιπόν ΑΓΑΠΑΣ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ;…. ΑΠΟΔΕΙΞΗ
ΤΩΡΑ και ενυπόγραφα ! Πρέπει κάποτε να
συνειδητοποιήσουμε ότι δεν έχουμε μόνο να λαμβάνουμε από την Εκκλησία,
δεν έχουμε μόνο δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις απέναντί της. Είναι
καιρός συμπαρατασσόμενοι μαζί της να δείξουμε τη δύναμή της, όχι
γιατί το έχει εκείνη ανάγκη, αλλά για να το σκεφτούν ίσως καλύτερα
όσοι απεργάζονται χειρότερα δεινά για μας και τη χώρα μας.
Μπορεί βέβαια το θέμα των ταυτοτήτων να μην έχει φανερή δογματική
χροιά, αλλά έτσι όπως έχει τεθεί, είναι πρώτιστα θέμα υπακοής και
αγάπης στην Εκκλησία, αλλά και ταυτόχρονα και μια μορφή ομολογίας
πίστης. Γι’ αυτό οφείλουμε όλοι ανεξαιρέτως, να μην « πουλήσουμε
» τη Εκκλησία μας, αλλά κάνοντας υπακοή και αγάπη σε κείνη
να τη στηρίξουμε ενεργητικά και ενυπόγραφα, δίνοντας ομολογία πίστης
και δηλώνοντας έτσι πως πάνω απ’τη δουλειά μας, το διορισμό του
παιδιού μας , το κομματικό συμφέρον, τον αρχηγό του κόμματός μας
την ζωή μας την ίδια, πάνω από οτιδήποτε τοποθετούμε την Εκκλησία, τον
Χριστό και Θεό μας .
Ήρθε η ώρα όλοι μας να πούμε αυτό που βροντοφωνάζουν οι άγιοι και οι
μάρτυρες της Εκκλησίας μας ΠΡΩΤΑ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ και ΠΑΝΩ ΑΠΟ
ΟΛΑ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΑΣ, για την πίστη, την Ελλάδα, την ιστορία,
τον άνθρωπο, τον εαυτό μας τον ίδιο .
Τσαγκάρης Παναγιώτης
 |
|
ΑΝΘΟΛΟΓΗΜΑΤΑ
΄΄Η εκκλησία δεν
εκσυγχρονίζεται αλλά εκσυγχρονίζει τον κόσμο δημιουργώντας
πολιτισμό με τη μεταμόρφωση της φθαρτής και κτιστής πραγματικότητας΄΄
ΣΥΝΑΞΗ Τευχ. 70 σε. 6
·
·
“Ο λόγος
μένει αργός αν δεν είναι σαρκωμένος, αν δεν γίνει στάση ζωής. Για την
ορθόδοξη παράδοση, η στάση ζωής όπου λόγος και πράξη συνάπτονται
λέγεται μετάνοια’’
Στ. Ραμφ. Πελ. Ερημ.
(σελ. 24)
·
·
“Τα έθνη είναι ό πλούτος της Ανθρωπότητας, είναι τα
συλλογικά πρόσωπα. Και το μικρότερο από αυτά φοράει τα
δικά του χρώματα και φέρει μέσα του μια ιδιαίτερη όψη της θεικής
ευδοκίας’’
Αλέξανδρος
Σολζενίτσυν, Βραβείο ΝΟΜΠΕΛ ( Ορθόδοξη Εκκλησία σελ. 279)
Ο ΜΑΡΑΓΚΟΣ
ΚΑΙ ΤΟ ΦΕΡΕΤΡΟ
Ένας από τους φανατικότερους και σκληρότερους διώκτες της Εκκλησίας
του Χριστού ήταν και ο αυτοκράτορας Ιουλιανός ο Παραβάτης. Έκανε στόχο
του, να εξαλείψει το Χριστιανισμό και να αναβιώσει την ψεύτικη και
δαιμονική θρησκεία των ειδώλων.
Κάποτε, για να έχει μια προσωπική ενημέρωση για τα ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ της
προσπάθειας του, έκανε μια μεγάλη περιοδεία σε διάφορες επαρχίες της
αυτοκρατορίας του. Έφτασε και στην Αντιόχεια. Εκεί συνάντησε έναν
παλιό του γνωστό. Τον Χριστιανό Αγάθωνα, που τον γνώριζε από τα
νεανικά του χρόνια. `Ο Ιουλιανός θέλησε να τον ειρωνευτεί για την
πίστη του στον Χριστό, να του πουλήσει πνεύμα. Τον χαιρέτησε λοιπόν
και τον ρώτησε εμπαικτικά:
-Τι γίνεται μ' εκείνον τον μαραγκό από την Γαλιλαία; Πώς πάνε oι
δουλειές του; Έχει ακόμα δουλειά;
Ο Αγάθων τότε απάντησε: Βεβαίως, βασιλιά μου. Έχει αρκετή απασχόληση.
Τώρα τελευταiα φτιάχνει ένα φέρετρο. Για την μεγαλειότητα
σου.
Μετά από 6 μήνες ο Ιουλιανός πέθαινε σε μια μάχη εναντίον των Περσών
με την κραυγή: «Νενίκηκάς με, Γαλιλαίε!».
Πράγματι! Με πόση ακρίβεια η Ιστορία δικαιώνει τον άγιο Ιωάννη
τον Χρυσόστομο, που παρατηρούσε:
«Από πόσους πολεμήθηκε η Εκκλησία.. Αλλά ποτέ δεν νικήθηκε! Πόσοι
τύραννοι! Πόσοι Στρατηγοί! Πόσοι βασιλείς! Ο Αύγουστος, ο Τιβέριος, o
Γάιος, ο Κλαύδιος, ο Νέρων, άνθρωποι με τεράστια δύναμη, την
πολέμησαν, ενώ όταν ακόμη στα σπάργανά της. Αλλά δεν κατάφεραν να την
ξεριζώσουν... Πού είναι, όσοι πολέμησαν την Εκκλησία;» Δεν γίνεται πια
λόγος γι' αυτούς.
Έχουν λησμονηθεί... Που είναι η 'Εκκλησία;
Υψώνεται υπεράνω του ουρανού και λάμπει περισσότερο και από τον ήλιο.
Είναι οδυνηρό νά κλωτσάει κανείς σε μυτερά καρφιά. Δεν χαλάει τα
καρφιά. Τα ποδιά του ματώνει. Τα κύματα δεν την διαλύουν την πέτρα.
Αυτά διαλύονται σε αφρό... Τίποτε δεν εiναι
δυνατότερο από την Εκκλησία, άνθρωπε. Αν έχεις
πόλεμο με έναν άνθρωπο, η θα νικηθείς ή θα νικήσεις. Αν έχεις
πόλεμο, όμως, με την Εκκλησία είναι αδύνατον να νικήσεις... Ακουέτωσαν
ταύτα "Έλληνες. Ακουέτωσαν Ιουδαίοι...».
Από
το βιβλίο ΄΄ΔΙΔΑΞΟΝ ΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΟΥ΄΄ Αρχιμ. Σάββα
Δημητρέα
|
|
|