|
Αρχ. Σωφρονίου: Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης σελ. 145-147 Περί της προσωπικής σχέσεως του ανθρώπου προς τον προσωπικόν Θεόν-αποσπάσματα
Αλλ’ ουδεμία σχολή, ουδέν βιβλίον, έστω και ιερόν, οδηγεί τον άνθρωπον άνευ της ασκητικής εντάσεως εις την καθαράν προσευχήν όλου του είναι αυτού, εις την αναμφίβολον αίσθησιν ότι εισηκούσθη υπό του Θεού και εγένετο δεκτός εις την Αιωνιότητα Αυτού. Η τοιαύτη προσευχή είναι δώρημα άνωθεν. Αλλ’ εν τη ζωή ημών ουδέν συμβαίνει εντη τάξει της θείας μόνης ενεργείας. Πάντοτε είναι αναγκαία και η ημετέρα ανθρωπίνη ενέργεια (συνεργία), διότι ο Θεός εις ουδένα επιβάλλεται. Η τοιαύτη θεόσδοτος προσευχή τοποθετεί τον άνθρωπον μεταξύ χρόνου και αιωνιότητος. Ιδού διατί δυνάμεθα να λέγωμεν ότι πάντες ημείς πνευματικώς ζώμεν εις «διαφόρους χρόνους», έστω και αν επί του ιστορικού επιπέδου αι ζωαί ημών συμπίπτουν, έστω και αν ζώμεν εν ενί και τω αυτώ τόπω, εν ταις ιδίαις και ταις αυταίς ημέραις. Ένεκα τούτου και εν τη Αγία Γραφή και εν τοις λειτουργικοίς κειμένοις έχομεν τας φαινομενικώς παραδόξους εκφράσεις: «εγνώκαμεν τον απ’ αρχής» (Α’ Ιωάν. β’ 13), είμεθα εκλελεγμένοι «προ καταβολής κόσμου», ήδη ελάβομεν την «μέλλουσαν βασιλείαν», ήδη «ενεπλήσθημεν της ατελευτήτου ζωής», συγχρόνως δε δεν παύομεν να παρκαλώμεν, «σώσον ημάς», ως έτι παραμένοντες υπό την εξουσίαν της αμαρτίας και του θανάτου.
Η κατάστασις αύτη της άρσεως της χάριτος γεννά εν ημίν πόνον βαθύν και αγωνιώδη διά το απωλεσθέν δωρον. Αισθανόμεθα και πάλιν βεβυθισμένοι εις το σκότος, η δε δίψα να ανεύρωμεν το απωλεσθέν ωθεί ημάς εις τον αγώνα. Ο αγών ούτος γίνεται κατόπιν ασκητική «επιστήμη», «τέχνη», «πολιτεία».
Σήμερον η θεία αύτη καλλιέργεια απέβη διά πολλούς ακατάληπτος, αλλοτρία, επιλελησμένη, απολεσθείσα.
|
|
|