Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου Σαχάρωφ:
Ο Αγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης ,(σελ.1-2, εισαγωγή)
Η περί του Θεού αποκάλυψις λέγει: «Ο Θεός αγάπη εστίν», «ο Θεός φως εστί και
σκοτία εν αυτώ ουκ έστιν ουδεμία»(Α’ Ιωάν. δ’8, α’5).
Οπόσον δύσκολον είναι εις ημάς τους ανθρώπους να αποδεχθώμεν τούτο! Δύσκολον,
διότι και η ατομική ημών ζωή και η ζωή του περιβάλλοντος ημάς κόσμου περί του
αντιθέτου μάλλον μαρτυρούν.
Τω όντι! Που είναι το ΦΩΣ τούτο της ΠΑΤΡΙΚΗΣ ΑΓΑΠΗΣ, εάν πάντες σχεδόν
εγγίζοντες τα τέλη του βίου εν πικρία καρδίας αναφωνούν μετά του Ιώβ: «Αι ημέραι
μου παρήλθον εν βρόμω, ερράγη δε τα άρθρα της καρδίας μου...άδης μου ο
οίκος...Που ουν μου έτι εστίν η ελπίς;» και εκείνο, όπερ μυστικώς αλλ’ ισχυρώς
εζήτει εκ νεότητος η καρδία μου, «τις όψεται;»(Ιώβ ιζ’ 11-15)
Ο
Ίδιος ο Χριστός μαρτυρεί ότι ο Θεός προνοεί φιλοστόργως διά πάσαν την κτίσιν,
ότι ουδέ εν μικρόν πετεινόν του ουρανού είναι επιλελησμένον υπ’ Αυτού, ότι Αυτός
μεριμνά εισέτι και δια τον καλλωπισμόν των κρίνων του αγρού, διά δε τους
ανθρώπους η πρόνοια Αυτού είναι ασυγκρίτως μεγαλυτέρα, τοσούτον ώστε «και αι
τρίχες της κεφαλής ημών πάσαι ηριθμημέναι εισί» (πρβλ. Ματθ. ι’ 30).
Που λοιπόν είναι αύτη η έως και των πλέον ταπεινών πραγμάτων διϊκνουμένη και
περί των ελαχίστων σπουδάζουσα πρόνοια; Οι πάντες συμπνιγόμεθα προ του θεάματος
του ακράτου εν τω κόσμω οργίου του κακού. Συχνάκις μυριάδες υπάρξεων άμα τη
εμφανίσει αυτών εις την ζωήν, πολλάκις πριν εισέτι φθάσουν εις την
αυτοσυνειδησίαν, αρπάζονται μετ’ απιστεύτου σκληρότητος.
Δια τι λοιπόν εδόθη εις ημάς η παράλογος αύτη ζωή;
Και ιδού, διψαλέως ζητεί η ψυχή να συναντήση τον Θεόν, ίνα είπη εις Αυτόν: Διά
τι έδωκας εις εμέ την ζωήν;...Εκορέσθην βασάνων. Εκάλυψέ με σκότος... Διά τι
κρύπτεσαι απ’ εμού;... Γνωρίζω ότι είσαι αγαθός, αλλά πως είσαι τοσούτον
αδιάφορος εις την τραγωδίαν μου;
Διά τι είσαι τοσούτον σκληρός και ανίλεως προς εμέ;
Δεν δύναμαι να Σε εννοήσω!