ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ
ΑΠΟ ΔΥΟ ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΣΕΡΒΟΥΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ
ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΙΤΣ ( 1979 )
ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΧΡΙΔΑΣ ΚΑΙ ΖΙΤΣΗΣ (1956)

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΔΙΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ
« ΦΙΛΟΙ ΙΕΡΟΥ ΚΟΙΝΟΒΙΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ»
ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗ ΆΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΜΕΤΟΧΙΟ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΣΙΜΩΝΟΣ ΠΕΤΡΑΣ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

Η... ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.

Στο ταξίδι μας τούτο στον παράδεισο και στον αδη, ας το τελειώσουμε με τα ευαγγελικά μηνύματα ενός συγχρόνου Ισαπόστολου Ορθόδοξου Επισκόπου, όντως Χρυσοστόμου της Ορθόδοξου Εκκλησίας της Σερβίας, του αείμνηστου Νικολάου Αχρίδος και Ζίτσης (|1956). Ταπεινά και με προσευχή ευχόμαστε, το ευαγγελικό φως των θεόσοφων σκέψεων του να φωτίσει με αγιοπατερικό τρόπο και να διασαφηνίσει τα προβλήματα για τα όποια γίνεται λόγος.

Ό Επίσκοπος Νικόλαος καθώς είναι αγιοπατερικά βυθισμένος στα μυστήρια του ανθρώπινου γένους στέλνει το εξής ευαγγελικό μήνυμα:

Ό ένδοξος προφήτης Ησαΐας προφήτευσε τα εξής: «Όταν αναστή ο Κύριος θραύσαι την γήν... ταπεινωθήσεται το ύψος των ανθρώπων, και ύψωθήσεται Κύριος μόνος εν τη ημέρα εκείνη» (Ήσ. 2, 11). Και παλαιότερα σηκώθηκε πολλές φορές ό Κύριος για να συντρίψει τη γη, λόγω του ότι λάτρευαν ανθρώπους αντί γι' αυτόν, τον μόνο Θεό επειδή είχαν επιβληθεί στην ανθρωπότητα κάποιοι ανθρωποθεοί πού ζούσαν με έπαρση. Σηκώθηκε και στις ήμερες μας και όντως συνέτριψε όλη τη γη με τη δίκαιη οργή Του να σπάσει την ανθρώπινη έπαρση και να ταπεινώσει την ψευδή υψηλοφροσύνη του ανθρώπου.

Το εν λόγω μήνυμα του Επισκόπου Νικολάου γράφτηκε κατά το διάστημα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και μάλιστα σ' ένα κελί του Νταχάου της Γερμανίας. Το μήνυμα δημοσιεύεται για πρώτη φορά και μολονότι φέρει επάνω του τα ίχνη των περιστάσεων κάτω από τίς οποίες γράφτηκε, εν τούτοις δεν χάνει την αξία μιας εξαιρετικής πνευματικής μαρτυρίας.

Ό Έπ. Νικόλαος απεβίωσε εξόριστος από την πατρίδα του, βλέποντας με πόνο και θλίψη πώς στο τραπέζι της ό Χριστός έχασε ακόμη και την τελευταία θέση.

Οί άρχοντες της προτίμησαν την «Ευρώπη» αντί για τον Χριστό (Σημείωση του Μεταφραστή).

Μία τέτοιου είδους επανάσταση του Θεού εναντίον του ανθρώπου συχνά ακολουθούσε την επανάσταση του ανθρώπου εναντίον του Θεού. Οι αιρετικοί λαοί της εποχής μας έδωσαν στον Χριστό και Κύριο την τελευταία θέση στο τραπέζι αυτού του κόσμου, σαν να ήταν ό τελευταίος ζητιάνος, ενώ στις πρώτες θέσεις τοποθέτησαν τους μεγάλους τους άνδρες, τους πολιτικούς, τους λογοτέχνες, τους μυθοποιούς, τους επιστήμονες, τους κεφαλαιούχους, ακόμη και τους τουρίστες και τους ποδοσφαιριστές. Όλα τα βλέμματα των λαών αυτών ήσαν προσηλωμένα σ' αυτούς τους μεγάλους, σ' αυτούς τους μοντέρνους θεούς, ενώ ελάχιστοι έστρεφαν το βλέμμα τους προς τον Χριστό, τον νικητή του θανάτου. αυτού του είδους την αναίσχυντη επανάσταση των βαπτισμένων αλλά αιρετικών λαών εναντίον του Υψίστου Θεού, έπρεπε κατ' ανάγκη να την ακολουθήσει ή επανάσταση του περιφρονημένου Θεού εναντίον των ανόμων ανθρώπων και λαών. Και όντως σηκώθηκε ό Θεός για να συντρίψει την γη. Και έγιναν ανήκουστες θλίψεις των λαών της γης μπροστά στα μάτια μας και επάνω στη ράχη μας.

Και όχι μόνο αποδείχθηκαν όλοι οί θεοποιηθέντες μεγάλοι των ανθρώπων σβησμένες φλόγες, από τίς όποιες κανείς πλέον δεν αναζητούσε θέρμανση, αλλά πραγματοποιήθηκαν και τα όσα λέγει στη συνέχεια ό προφήτης Ησαΐας, σύμφωνα με τα οποία οί άνθρωποι θα κρύβονται «εις τα σπήλαια και εις σχισμός των πετρών και εις τάς τρώγλες της γης από προσώπου του φόβου Κυρίου και από της δόξης της Ισχύος αυτού» (Ήσ. 2, 19). Δεν επαληθεύθηκε τούτο επακριβώς στον τελευταίο πόλεμο; [εννοεί τον Β' παγκόσμιο πόλεμο]. Δεν έφευγαν οι άνθρωποι μερικών ηπείρων, όπως εξάλλου και στη χώρα μας, στα πέτρινα σπήλαια και στις τρύπες της γης, για να βρουν καταφύγιο για τη ζωή τους από τους Ευρωπαίους απορείς τον θανάτου; Και οί σπορείς αυτοί του θανάτου δεν είναι άλλοι παρά εκείνοι οι ένδοξοι μεγιστάνες, τα είδωλα εκείνα των ανθρώπων, τα όποια καθόντουσαν στο τραπέζι αυτού του κόσμου στις πρωτοκαθεδρίες και περιγελούσαν τον Χριστό ως επαίτη στο τελευταίο σημείο του τραπεζιού...

Ό χριστοφόρος Επίσκοπος [Νικόλαος] ευαγγελίζεται με θλίψη και ελπίδα:
Οί βαπτισμένοι αδελφοί μας, πού παρασύρθηκαν από τίς παπικές και τίς λουθηρανικές αιρέσεις, θεώρησαν τους εαυτούς τους σοφότερους από τον Χριστό. Και περιφρόνησαν εμάς τους Ορθοδόξους ως ασαφούς και απολίτιστους. Άλλα, στ' αλήθεια, και σ' αυτούς επαληθεύθηκε ο λόγος του απ. Παύλου: «Φάσκοντες είναι σοφοί εμωράνθησαν» (Ρωμ. 1, 22). Και τούτο επειδή απέρριψαν την κατά Χριστόν πνευματική σοφία - ό Χριστός περπατάει με ένδυμα ταπεινώσεως και αγάπης- και ντύθηκαν, κατά το παράδειγμα των ειδωλολατρών φιλοσόφων, τη σαρκική και κοσμική σοφία, ή οποία είναι γεμάτη από υψηλοφροσύνη και κακία.

(Από το βιβλίο τον π. Ιουστίνου Πόποβιτς «Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣ1Α ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ», σελ. 233 - 236. Στο κείμενο έγινε γραμματική και γλωσσική απλοποίηση)

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ