ΟΙ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΒΑΛΑΜΟ


Ο μεγαλόσχημος ηγούμενος Ιωάννης

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ Ι.Μ. ΒΥΤΟΥΜΑ 1988

ΤΡΙΑΚΟΣΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

28.1.1956

Ο Κύριος είπε: «Αιτείτε και δοθήσεται υμίν, κρούετε και ανοιγήσεται υμίν»

Εγώ ό αμαρτωλός είχα μια παλιά κακή συνήθεια, πού πολύ καιρό με βασάνιζε. Την πολεμούσα και ζητούσα από τον Κύριο να με ελευθερώσει απ' αυτήν, αλλά ό Κύριος δε με βοήθησε. Από τα πατερικά βιβλία ήξερα θεωρητικά τα μέσα με τα οποία πολεμούνται τα πάθη.

Οι άγιοι Πατέρες εξηγούν πώς τα πάθη γεννιούνται με τον εξής τρόπο:

πρώτα υπάρχει ή προσβολή του κακού λογισμού,

έπειτα ή ομιλία μαζί του,

ακολουθεί ή συγκατάβαση

και τελικά το πάθος.

Εγώ ασθενής και αμελής όπως ήμουνα, έγινα αιχμάλωτος του πάθους, αγωνιζόμουνα και προσευχόμουνα, αλλά δεν μπορούσα να ελευθερωθώ από τα δεσμά του.

Κάποτε πού ή κατάστασή μου ήταν πολύ δύσκολη, αναγνώρισα την ασθένεια και αδυναμία μου και φώναξα προς τον Κύριο: «Κύριε, βοήθησέ με τον αδύνατο να ελευθερωθώ από τούτο το πάθος», και ο Κύριος με βοήθησε τον αμαρτωλό.

Αυτό έγινε δια μέσου των ανθρώπων, χωρίς οι ίδιοι να το γνωρίζουν, αλλά εγώ έβλεπα καθαρά τη βοήθεια του Θεού.

Και νωρίτερα έκανα προσευχή, αλλά όπως φαίνεται όχι αρκετά ειλικρινά και έχοντας περισσότερη εμπιστοσύνη στις δικές μου δυνάμεις παρά στη βοήθεια του Θεού.

Έτσι λοιπόν ό Κύριος με συνέτισε νια να έχω πάντοτε στο νου μου τα λόγια Του:

«Χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν».

Δόξα Κύριε, στη Θεία Σου ευσπλαχνία.