ΟΙ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΒΑΛΑΜΟ


Ο μεγαλόσχημος ηγούμενος Ιωάννης

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ Ι.Μ. ΒΥΤΟΥΜΑ 1988

ΕΙΚΟΣΤΗ ΟΓΔΟΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Ευχαριστώ με όλη την καρδιά μου για την εικόνα του αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ. Μελετώ τη ζωή του και κοιτάζω την δική μου κενή ζωή: τρομάζω, μερικές φορές θα ήθελα να τραβάω τα μαλλιά μου σκεπτόμενος την αμέλεια μου.

Ό χρόνος της ζωής μου σε τούτη την κοιλάδα του κλαύθμωνος φθάνει στο τέλος και το φθαρτό μου σώμα πού είναι υπό τη γη, πάλι στη γη θα κατεβεί.

Γράφω τούτες τις γραμμές και κλαίω.

Κύριε, ελέησον! Βοήθησέ με τον ταλαίπωρο αμαρτωλό να σου προσφέρω αληθινή μετάνοια, όμοια με αυτή του μοναχού Σιλουανού, τον οποίο πριν από λίγο κήδευσα αφού προηγουμένως τον κοινώνησα, εγώ πού αναξίως φορώ τα λαμπερά άμφια και κάνω ακολουθίες και τελώ τη θεία Λειτουργία.

Τώρα κλαίω και πάλι.

Σταματώ να γράφω, ξαπλώνω, ακόμη κλαίω και τα δάκρυα τρέχουν. Γύρω βασιλεύει ησυχία, τα φώτα είναι σβηστά, οι αδελφοί κοιμούνται και εγώ πάλι κλαίω πικρά.

Ό κόσμος της ματαιότητας συνεχίζει τη ζωή του, ενώ το πολυαμαρτωλό μου σώμα κείται στον ψυχρό τάφο. Γη είναι και στη γη θα ξαναγυρίσει, ενώ το πνεύμα θα επιστρέψει στο Θεό, ο Οποίος και το έδωσε, όπως λέγει ή Αγία Γραφή.

Αλλά τι έχω κερδίσει για τη μέλλουσα ζωή; τι;

Οι μάρτυρες θα δείξουν τις πληγές πού υπέμειναν για χάρη του Χριστού, οι όσιοι ,τα αγωνίσματά τους, ενώ εσύ - τι θα δείξεις;

Ντύθηκες το μεγάλο αγγελικό σχήμα, μπροστά στο ευαγγέλιο και στην Αδελφότητα υποσχέθηκες να αγωνίζεσαι, αλλά πώς ζεις;

Συνέχεια κλαίω. Σηκώθηκα πλύθηκα, βρήκα ένα κεράκι και συνεχίζω το γράψιμο.

Σου έγραψα σαν άφρων, κατά την αφροσύνη μου, αλλά ίσως και δεν είμαι άφρων, επειδή σου έγραψα όπως νιώθω - και αν γελάσεις μαζί μου, δε θα μου κακοφανεί.

Αλλά για τη φλυαρία μου - επειδή μερικές φορές είμαι πραγματικά πολύ φλύαρος - θα ήθελα να κρεμάσω κλειδαριά στα χείλη μου, αλλά μ' αυτές τις συνθήκες δε γίνεται• τα καθήκοντα του πνευματικού και η τέλεση των ακολουθιών με εμποδίζουν