ΟΙ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΒΑΛΑΜΟ


Ο μεγαλόσχημος ηγούμενος Ιωάννης

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ Ι.Μ. ΒΥΤΟΥΜΑ 1988

ΕΙΚΟΣΤΗ ΠΡΩΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ
20.1.1952

Ο άνδρας σου όπως πληροφορήθηκα πίνει. Τι να κάνουμε. Μη στενοχωριέσαι και μην τον κατακρίνεις. Ό καθένας μας έχει τις αδυναμίες και τις ελλείψεις του, έτσι ούτε κι εκείνος είναι απαλλαγμένος απ' αυτές. Για αυτό λοιπόν να διδάσκεστε ό ένας από τον άλλον και «αλλήλων τα βάρη βαστάζετε, και ούτως αναπληρώσατε τον νόμον τον Χριστού»

Πόσο γρήγορα περνάει ό καιρός! Περιμέναμε τα Χριστούγεννα, τα Θεοφάνια, το Νέο έτος και τώρα όλα αυτά πέρασαν και αρχίζουμε να περιμένουμε το Άγιο Πάσχα. Πρώτα ασφαλώς προηγείται ή Μεγάλη Τεσσαρακοστή για να γιορτάσουμε πιο τέλεια τη Φωτοφόρο γιορτή του Χριστού.

Να Τι παρατηρώ: στα γεράματα ο καιρός περνάει πιο γρήγορα, αισθάνεσαι πώς όλα ήδη τελείωσαν και πλησιάζει ο καιρός της εκδημίας προς την αιωνιότητα, τίποτε πια δεν ενδιαφέρει. Αλλά άνοιξε το νου των νέων και Τι δε θα δεις: θα αποκτήσουν ευτυχία, καλούς γαμπρούς, πλούτο, ή οικογενειακή ζωή θα ευδοκιμεί και άλλα πολλά τέτοιου είδους. Περνούν όμως αυτές οι φαντασίες και πάλι μένουν μόνοι.

Ή ζωή στο μοναστήρι μας προχωρά σιγά-σιγά, αν και ή αδελφότητα γέρασε, είμαστε σαν στο γηροκομείο, ο ένας πιο ηλικιωμένος από τον άλλον.

Και εγώ αν ζήσω μέχρι το Φεβρουάριο, θα συμπληρώσω τα 79 μου χρόνια - αξιοσέβαστη ηλικία, είμαι ήδη έτοιμος για την αιωνιότητα.

Ευχαριστώ το Θεό, πού μου χάρισε τόσα χρόνια ζωής και επέτρεψε σ' έμενα τον αμαρτωλό να περάσω όλη μου τη ζωή στο μοναστήρι. Δε χρειαζόταν να γνωρίσω την κοσμική ματαιότητα, πού είναι γεμάτη από δολιότητα, φιλοδοξία, κολακεία, ψέμα και υπερηφάνεια. Είναι άραγε δυνατό να αισθάνεται κανείς, ανάμεσα σε αυτό το πλήθος των παθών, στην ψυχή του ειρήνη και κατάνυξη; Συμπεραίνω πώς όχι.

Πώς συ και ο άνδρας σου αισθάνεστε, όταν επιστρέφετε στο σπίτι από το θέατρο ή τις μασκαράτες; Ασφαλώς αποκτήσατε εκεί κάποιου είδους εντυπώσεις και τώρα περιμένετε, πότε θα πάτε πάλι σ' αυτές τις διασκεδάσεις, αν δεν έλθει κάποια αρρώστια να σας εμποδίσει.

Έτσι λοιπόν προχωρά ή ζωή μέσα στην κοσμική ματαιότητα. Αλλά όταν ό άνθρωπος βρεθεί στο κρεβάτι του θανάτου ή του τύχει αρρώστια ή άλλο απροσδόκητο γεγονός, τότε όλη ή περασμένη ζωή περνά μπροστά του με τα γεγονότα της και μόνον τότε καταλαβαίνει πώς ό κόσμος τον έχει εξαπατήσει.

Για όλη την οικογένεια σας επικαλούμαι την ευλογία του Θεού, εαυτό σας στο θέλημα του Θεού,

Αυτός γνωρίζει τις ανάγκες μας και πριν ακόμη του ζητήσουμε κάτι. Αν είναι προς ωφέλειά σας, τα παιδιά θα έρθουν και χωρίς τις εγχειρήσεις των γιατρών.

Ας προσευχηθούμε με τα εξής λόγια:

«Κύριε, Συ γνωρίζεις τις ανάγκες μας πριν ακόμη Σου ζητήσουμε κάτι. Ευλόγησε στην αγαθότητά Σου σε μας ό,τι μας είναι ωφέλιμο. Αμήν».