ΟΙ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΒΑΛΑΜΟ


Ο μεγαλόσχημος ηγούμενος Ιωάννης

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ Ι.Μ. ΒΥΤΟΥΜΑ 1988

ΔΕΚΑΤΗ ΠΕΜΠΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Εσύ όλο κατακρίνεις τον εαυτό σου και τον θεωρείς άχρηστο και χειρότερο άπ' όλους, αλλά αυτά είναι μόνο λόγια, γιατί στην πραγματικότητα δεν αισθάνεσαι τον εαυτό σου κακό. Αν όντως αισθανόσουνα αυτό πού λες, δε θα κατέκρινες κανένα για τίποτε, ούτε θα σε πρόσβαλε το ότι εγώ είπα, πώς ή Ν. είναι πιο μυαλωμένη από σένα. Χα, χα, χα!

Τι ανόητη πού είσαι! Γράφεις και τέτοια• δηλαδή, εγώ να κάνω προσευχή για να γίνεις εσύ καλή. Τι κουταμάρα! είναι να γελάς. Ή ίδια να ζει όπως θέλει και ό γερο - καλόγερος να λειώνει στην προσευχή και να παρακαλεί για να γίνει αυτή καλή. Κατά την τάξη της πνευματικής ζωής δεν μπορεί να γίνει έτσι• ούτε εγώ, ούτε και ό ίδιος ό Θεός μπορεί να σε βοηθήσει, αν εσύ ή ίδια δεν αγωνίζεσαι• αυτό λένε οι άγιοι Πατέρες.

Χθες ήλθε σε μένα ένας καλόγερος και μου είπε: «Με βαραίνει μια πολύ μεγάλη αμαρτία και δεν ξέρω αν θα με συγχωρήσει ό Θεός».

Τον ρώτησα, Τι ήταν, και μου απάντησε: «Ή βλασφημία κατά του Θεού και της θείας Κοινωνίας».

Του εξήγησα πώς τέτοιοι λογισμοί δεν αποτελούν αμαρτία, επειδή δεν είναι δικοί μας αλλά έρχονται από το διάβολο και ονομάζονται συνδυασμοί. «Μην τους δίνεις καθόλου σημασία, αλλά συγκέντρωσε το νου σου σε κάποιο χωρίο της Αγίας Γραφής», του είπα. Συζητήσαμε και άλλα περί του ιδίου θέματος και του έδωσα την Κλίμακα για να διαβάσει απ' εκεί Τι αναφέρει για τους βλάσφημους λογισμούς.

Σήμερα 4 Ιανουαρίου ή αγία μας Εκκλησία εορτάζει τη μνήμη των 70 αποστόλων.

Πέντε απ' αυτούς αρνήθηκαν την πίστη. Ό Ιούδας, ό Νικόλαος πού ήταν επίσκοπος, ό Φέγελ, επίσκοπος και αυτός, ό Ερμογένης, και αυτός επίσκοπος, καθώς και ό Δήμας, πού ήταν ιερεύς και έγινε ειδωλολάτρης.

Κάποτε με απασχολούσε ό λογισμός: «Γιατί άραγε ό Κύριος τους εξέλεξε αποστόλους, εφόσον γνώριζε πώς θα πέσουν σε αποστασία;»

Μια μέρα όμως την ώρα της ακολουθίας ξεκαθάρισε μέσα μου πώς ό Κύριος ως ελεήμων καλεί όλους μας κοντά του αλλά δεν εκβιάζει το αυτεξούσιο μας. Αν κάποιος αλλάζει την αρετή με την αμαρτία, ό ίδιος είναι υπεύθυνος, επειδή δεν αγωνιζόταν με το αυτεξούσιο του να ζει ευάρεστα στο Θεό. Ένας απ' αυτούς αγαπούσε τα χρήματα, άλλος τούτη την πρόσκαιρη ζωή και ούτω καθεξής.

Με το αυτεξούσιο πρέπει να αγωνιζόμαστε για να αρέσουμε στο Θεό και τότε και ή χάρη μας βοηθά, ενώ αν δεν κοπιάζουμε, ούτε ή θεία χάρη έρχεται σε βοήθεια μας• γιατί ό κόπος ό δικός μας και ή χάρη του Θεού συνεργάζονται.