ΟΙ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΒΑΛΑΜΟ


Ο μεγαλόσχημος ηγούμενος Ιωάννης

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ Ι.Μ. ΒΥΤΟΥΜΑ 1988

ΔΕΚΑΤΗ ΤΕΤΑΡΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Να πόσο ασθενής στο πνεύμα φάνηκες!...

Σε έβγαλαν από το διακόνημα και αμέσως θύμωσες• λες μάλιστα «με έδιωξαν άσχημα, σαν να ήμουνα κανένα κοριτσάκι».

Τιποτένια είναι ή λύπη σου, δεν υπάρχει λόγος ούτε να προσβαλθείς. Μάλλον πρέπει να είσαι ευχαριστημένη και ευγνώμων πού τώρα έχεις την ευκαιρία να παρακολουθείς την ακολουθία χωρίς καμιά άλλη απασχόληση.

Νωρίτερα δε μου έγραψες πώς δεν είσαι ευχαριστημένη με το διακόνημα αυτό; Αλλά τώρα πού έβαλαν άλλη στη θέση σου, να πώς στενοχωρέθηκες. Πάλι καλά πού το αναγνώρισες και μετανόησες, ό Θεός συγχωρεί.

Πάντως να ξέρεις, πώς χωρίς ταπεινωτικά γεγονότα δεν ταπεινωνόμαστε.

Διαβάζουμε το άγιο Ευαγγέλιο και όμως ξεχνάμε τα πάθη του Σωτήρος.

Ήταν τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος (χωρίς αμαρτία) και για τη σωτηρία μας υπόφερε συκοφαντίες, κατηγορίες, φτυσίματα, ραπίσματα, χτυπήματα στο κεφάλι και τέλος τον επονείδιστο θάνατο πάνω στο σταυρό.

Κύριε συγχώρησέ μας, που στην αμέλειά μας δίνουμε τόσο λίγο προσοχή στα πάθη Σου!

Τι δηλαδή είναι αυτό πού συμβαίνει ανάμεσα μας; Ούτε καν ακούστηκε μία λέξη μομφής και όμως αμέσως μας πιάνει στενοχώρια. Αυτή η κατάσταση δε σημαίνει ταπείνωση αλλά είναι αρχή της υπερηφάνειας.

Χωρίς ταπείνωση δεν υπάρχει σωτηρία και οι αγώνες μας πάνε χαμένοι. Ό Κύριος μας δίνει τις δωρεές Του όχι ανάλογα με τα έργα μας αλλά με την ταπείνωσή μας, όπως μας διδάσκουν οί άγιοι Πατέρες.

Όταν τυχαίνουν θλίψεις, καλό είναι να διαβάζουμε το άγιο Ευαγγέλιο και τα έργα των Πατέρων.